The Night sweat

لالایی

2009-07-25T13:59:00.002+04:30

لالالالا گل پونه ، بابات رفته دلم خونه، بابات امشب نمی آید، گرفتن بردنش شاید
بخواب آروم چراغ من، گل شب بوی باغ من، بابات شب رفته از خونه، که خورشیدو بجونبونه

لالالالا گل انجیر، بابات داره به پاش زنجیر، به پاش زنجیر صد خروار، چشاش خواب و دلش بیدار
بخواب آروم گل خورشید، بابات حال ترو پرسید، بهش گفتم که شری تو، پی او رو میگیری تو

لالالالا گل امید، باباتو برده اند تبعید، دلی مانند کوه داره، بچه ش صدها عمو داره
بخواب فردا سحر میشه، شب از عالم به در میشه، بابات خونه میاد خندون

لالالالا گل آهن ، باباتو دشمنا کشتن، نشون دشمنا اونه، دساشون غرق در خونه
بخواب آروم توی بستر، مث آتیش تو خاکستر، که فردا شعله ور میشی، تو خونخواه پدر میشی

لالالالا گل کینه، زمین از کشته رنگینه، زمین رنگین نمی مونه، دلت پرکین نمی مونه
بخواب اعیون عزاداره، که اعیون دختری داره، عروس من میشه دختر، جهون ایمن میشه یکسر...

احمد شاملو

این روزهای سیاه- دو

2009-06-22T14:47:00.005+04:30

شنبه: صد دفعه زیرچشمی از سرتا پاشو مرور کردم تا مطمئن شم سالمه؛ قلبم دیگه یاری نمی کرد ازش چیزی بپرسم یا حرفی بزنم، باید می رفتم دنبال بقیه می گشتم.

یکشنبه: سرمو گذاشتم روی شونه هاش و یک فصل گریه کردم، دیگه نمی تونستم بغضمو نگه دارم. دائم ازم می پرسید چی شده، چت شده آخه، چطوری می تونستم بهش بگم که دیروز که گمش کرده بودم، تموم مدت ازین ترسیدم که نکنه دیگه نبینمش. تموم مدت قلبم توی سینه م بال بال میزد و خودم سرگردون خیابونا. آرامشم رو گم کرده بودم و اگه پیداش نمی کردم قلبم دیگه نمیزد. فقط گفتم: ترو خدا دیگه منو گم نکن. هیچوقت

دوشنبه: التماس کردم دیگه نریم، یه عالمه دلیل آوردم، اقرار کردم که می ترسم و اقرار کردم که آره جا زدم. فقط دیگه نریم. ولی گفت نه تو بمون، من میرم. گفتم بدون تو نمیمونم. منم میام...

سه شنبه: این روزا دیگه هیچکس از فردای خودش خبر نداره

دوشنبه اول تیر 88

این روزهای سیاه - یک

2009-06-16T16:17:00.002+04:30

تازه تلخی این روزها و اتفاقهایی که دیدم به کامم عادت شده بود، تازه تحملم زیاد شده بود آنقدر که با شنیدن و دیدن هر چیزی سریع اشکهایم جاری نشوند، تازه خنده‌های خشک شده‌ام که هیچ اشکهایم هم خشک شده بود، بگو حالا این میان غم تو را چگونه تاب بیاورم؟ پایان این سرونوشت دردناکت را که برایم از همه چیز تلخ تر بود؟ چگونه؟
بی‌تفاوتی اطرافیانت آنقدر آزرده‌ام می‌کرد که حد نداشت، سکوتی که به اجبار کرده بودم و حرفی که نمیتوانستم بزنم آزرده‌ ترم.
چه می‌گفتم که جواب نمی‌دادند تو هیچ نمی‌دانی و دخالتی نکن. چه می‌توانستم بگویم وقتی خودشان تو را نادیده می‌گرفتند؟
فقط به تو فکر میکردم، آنچنان در ذهنم جای گرفته بودی که دیگر اگر می‌خواستم هم نمی‌توانستم به تو فکر نکنم.
مرا ببخش، باید زودتر از اینها سکوتم را می‌شکستم، باید زودتر از اینها خواهش می‌کردم تا تو را درک کنند، تو مادر به داغ نشسته‌ی تنها پسرت را. زودتر از اینها باید خواهش می‌کردم که درکت کنن، حتی اگر بدترین مادر دنیا هم بودی که مطمئنم نبودی، امکان نداشت که باشی.
مرا ببخش، کار دیگری برایت نکردم جز اینکه به تو فکر کنم و غصه‌ات را بخورم . غصه ی داغی را که با آن پیر شده بودی، غصه ی انتظاری را که داشتی و برآورده نکردند، غصه‌ی بی خیالی اطرافیانت را، که نمیترسیدن از پر کشیدنت...
مرا ببخش مادر، مرا ببخش مادر، نمی‌دانی چطور آن عبارت مادر داغدارت، بر روی سنگ قبر تنها پسرت، قلبم را لرزاند، نمی‌دانی چطور روحم را افسرده کرد، نمی دانی چطور اشکهایم را نگه می‌داشتم که نریزد...
نمی‌دانی چقدر غصه‌ات برایم سنگین بود، آرزویی که می‌دانم داشتی و کسی برآورده‌ش نکرد، مرا ببخش مادر، حتی من هم جز غصه خوردن کاری برایت نکردم.
نمی‌دانم چطور تاب بیاورم غم نبودنت را‌؟ چطور خودم را آرام سازم که دیگر کاری نمی‌شود کرد، دیگر نمی‌توانم امید داشته باشم به دیدنت؟...
چطور بگویم دردم را؟ وقتی می‌دانم برای آرامشم خواهند گفت که تو مادر من نبودی، هیچ کس من نبودی، من تازه پیدایت کرده بودم، غمم بی‌خودیست؟
چرا اینقدر غمت برایم سنگین بود پس؟ چرا اینقدر غم نبودنت آزارم می‌دهد؟

چهارشنبه 27 خردادماه

تفاوت اصلی بین این دو

2009-05-16T14:12:00.003+04:30

همیشه گفتم بازم میگم

فرق بچه اولیهای خانواده، با بچه آخریهای خانواده در اینه که بچه اولیها همشون با عشق به دنیا اومدن و همه انتظارشونو می کشیدن و کلی هم زندگی براشون ساخته بودن تا بیان، ولی بچه آخریها نود و نه درصدشون ناخواسته بودن و در تمام طول نه ماه تلاش میشده برای نیومدنشون، و وقتی اومدن دیگه کسی اعصاب براش نمونده بود.

اون یک درصد هم بچه های دوم/آخر خانواده هستن که از سر ناچاری و برای رفع تکلیف از شعار دو بچه کافیست اومدن، والا حتا خیلی از بچه دومیها هم ناخواسته بودن

حالا من می دونما آخرشم همین بچه آخریها هستن که دلسوزتر از تمام افراد خانواده میشن واسه پدر مادراشون.

این بچه اولیها هم همشون لوس و ننر بار میان از بس همه نازشونو کشیدن و بهشون بها دادن.

آنام خودمون یه خورده استثناست در قسمت آخر

تو

2009-04-15T13:53:00.004+04:30

همیشه یادت بمونه که من باهات بودم وقتی وارد سی سالگی شدی،
می خوام باهات باشم وقتی وارد چهل سالگی و پنجاه سالگی و شصت سالگی و الی آخر می‌‌شی، اگه نمیرم قبلش. تو هم قول بده نمیری قبلش.
اگه به دنیا نمی‌اومدی؟
فکر نبودنت تنها چیزیه که آزارم میده تو این زندگی...
از سرنوشت مامانم و مامانت می‌ترسم. من آدمش نیستم اصلن. پس بمون برام. بمون برام، بمون، بمون، بمون تا همیشه بخندم...

عمو نوروز و ننه سرما و وصال

2009-04-13T12:20:00.001+04:30

ننه سرما که بعضیا بیخودی بهش می‌گن عجوزه، آخرای اسفند که میشه، شروع میکنه به خونه تکونی و تمیز کاری. همه جا رو برق می‌ندازه از شوق رسیدن عمو نوروز. اینقدر کار می‌کنه تا دیگه خسته و بی رمق میشه. نزدیکای رسیدن عمو نوروز که میشه، ننه سرما یه خورده آرایش می‌کنه و میره چایی میزاره و خوشگل و ترگل و ورگل منتظر عشقش می‌شینه.
اما از خستگی خوابش می‌بره...
عمو نوروز یواش یواش میاد، میبینه ننه سرما باز مث هرسال خوابش برده. یواشی یه چایی واسه خودش میریزه و می‌خوره و لپای ننه سرما رو میبوسه و یه گل بهاری هم میزاره تو دامنش و میره...
ننه سرما که بیدار می‌شه و میبینه ای دل غافل بازم خوابش برده و عمو نوروز اومده و رفته، بنا می‌کنه به شیون و زاری، بعضی وقتا گیساشو میکنه که مثل برف همه جا رو تو بهار سفید پوش میکنه، بعضی وقتا رو به دریا شیون میکنه که باد سرد تو بهار به همه جا می‌وزه و بعضی وقتا هم آروم اشک میریزه که بارون بهاری همه جا رو میگیره. بعضی وقتا هم که ننه سرما خیلی غصه میخوره و بیتاب میشه،هم اشک میریزه هم رو به دریا شیون می‌ کنه و هم گیساشو می‌کنه. واسه همینه که هم برف میاد هم باد سرد، هم بارون...

امسال اما ننه سرما مراقب بوده که خوابش نبره. عمو نوروز که میرسه، ننه سرما از پشت میپره و بغلش میکنه و عمو نوروزو بوسه بارون می‌کنه. عمو نوروز هم خوشحال از بوسه‌های ننه سرما، بهار و دشت و گل یادش میره و شروع می‌کنه به نوازش و بوسیدن ننه سرما و همینجوری که ننه سرما رو تو بغل داره و میبوسه، شهر به شهر و دشت به دشت هم میگرده.
این هوا که یه روز سرد و زمستونی و برفیه و یه روز گرم و بهاری و آفتابیه فقط به فقط به خاطر عشق‌بازیهای بیوقفه‌ی ننه سرما و عمو نوروزه.

چه بی‌تابانه می‌خواهمت

2009-04-12T13:18:00.002+04:30

تمام چیزی که همین الان، یعنی درست همین لحظه‌ی اولین فکر کردن به چیزی غیر از کار، می‌خواهم، تویی.
که از در بیایی و من هر جا که باشم، خودم را برسانم برای آویزان شدن از گردنت. برای بوسیدن چاله‌‌ی دلنواز گونه‌ات.
تمام چیزی که همین حالا می‌خواهم تویی، که کنارت باشم. اطرافت پرسه بزنم و خیالم راحت باشد و دلم قرار بگیرد که لااقل هستم.
نه اینکه حالا دلم هی مدام می‌سوزد و درد می‌گیرد و فکرم مدام می‌رود آنجا که هستی، که چه می‌کنی با غصه‌هایت، با دلتنگیت.
و هی بی‌قرار مانده‌ام که چرا کنارت نیستم. بی‌قرار مانده‌ام برای اشکهایت، برای غمت، برای غصه‌ات. برای شانه‌ات که حتمن آرام آرام می‌لرزد و من نیستم. مدام یادم می‌آید آن روز را که قاشق غذا را برده ونبرده به دهانت، انداختی و من دیدم شانه‌هایت را که به لرزه افتاده و دستت را که به چشمهای خیست کشیدی تا اشکهایت را نبینم. یادم می‌آید و بغض می‌کنم و طاقتم تمام می‌شود برای ناراحتیت. تحملم تمام می‌شود از یادآوری تو که تحملت تمام شده بود از دیدن قامت خمیده‌ و لرزان مردی که تمام کودکی‌ت بود. مردی که من قبل از دیدارش، بارها از تو شنیده بودمش و آنقدر تصورش کرده بودم که برای داشتنش به تو حسادت می‌کردم. خودش زمین تا آسمان با تصوراتم تفاوت داشت. چرا که در رویاهای من پیری و بیماری و ردپای زمان وجود نداشت و در واقعیت بی‌رحم زندگی‌هایمان همیشه هست...
نمی‌دانم برای آنکه از بار اندوهت بکاهم چه باید بکنم. نمی‌دانم تو آن روزهایی که من بناگاه خشک می‌شدم در غم کسی، چه می‌کردی که اینقدر مرهم و آرامش بودی برایم. کاش می‌دانستم.

تمام چیزی که همین حالا آرامم می‌کند تویی، که بنوازمت...

عیدیه قلی در سال جدید

2009-04-04T14:28:00.001+04:30

نمی خواستم با قلی برم. ولی اغفال شدم. آقای آنام خان هی گفتن امروز طرح تق و لقه. نتیجه‌ش هم شد یه دور شمسی قمری زدن چون از گردنه‌ی اول نتونستم رد شم و برادران ارزشی نظامی مجبورم کردن دور بزنم، سر گردنه‌ی بعدی هم غافلگیر شدم . نه راه پیش داشتم نه راه پس. بیست دقیقه التماس کردم که به ماشین قفل نزنن و اسیرم نکنن تا بعدازظهر. الکی می‌گفتم کارم تا دیر وقت طول می‌کشه نمی‌تونم ساعت 5 بیام، ولی ته دلم شور می‌زد از گرفتن خلافی قلی، که حتمن تا حالا سر به فلک گذاشته. آخرش کلی قسم و آیه خوردم که سر همین دور برگردون بر‌می‌گردم. آقای افسر دلش به رحم اومد و فقط یه برگه‌ی جریمه‌ی 13 هزار تومنی گذاشت کف دستم و گفت این دفعه‌رو می‌تونی بری. ولی دیگه وارد طرح نشیا. مدارکمو گرفتم و راه افتادم دوباره. زنگ زدم به آقای آنام خان و گفتم من چرا به حرف تو گوش کردم آخه؟ اگه ماشینو قفل زده بودن من نمیرفتم دنبال کاراش!
تعجبم از این وظیفه شناسی جدید راهنمایی رانندگی و نیروی انتظامی بود. سالهای پیش تا یه هفته بعد از عید و یه هفته قبل از عید خود طرح ترافیک هم تق و لق بود چه برسه به زوج و فرد، امسال روز 15 فروردین همه ی پلیسایی که تمام عید و قبل از عید هم آماده باش بودن و یا تو جاده‌ها مستقر بودن یا تو شهرها، سرحال و قبراق سرکارشون حاضر شده بودن.
درسته که خودم یه روز در میون مجبورم با مترو و اتوبوس و تاکسی برم و سختمه، درسته که قبلن‌ها به راحتی آب خوردن در میرفتم از جلوی پلیسای طرح زوج و فرد و به عدد انگشتای دستم یه عالمه راه میون بر واسه دور زدن پلیسا بلد بودم و الانا دیگه همشون لو رفتن، ولی واقعن لذت میبرم از اینکه اینقدر جدی این کار انجام می‌شه. این چن ماه اخیر واقعن بار ترافیکی محدوده‌های مرکز شهر به خصوص مطهری و شهید بهشتی خیلی خیلی کم شده.

فرزاد میگه من گفته بودم قلی گونزالس رو ببرن پارکینگ اعمال قانون بکنن چرا فقط جریمه‌ت کردن. من چی بهت بگم آخه فرزاد؟

من و آنام و کلاه قرمزی

2009-04-04T14:15:00.002+04:30

عید رفتیم رشت تا من بیشتر با مرد گودانم* آشنا بشم. از اونجا هم هی به همه‌ی شهرای اطراف سفر کردیم. خیلی خیلی هم خوش گذشت.بعضی جاها رو قبلن رفته بودم. خیلی جاهارو هم اصن نرفته بودم و امکان نداشت بتونم برم به جز با آقای آنام خان اینا. به خصوص که برای اولین بار بود که با قلی رفته بودیم سفر و حسابی قلی بهمون حال داد تو جاده و سربالاییها که همینجا ازش قدردانی میکنم.

فقط بدیش ساعت 8 صبح بیدار شدن من بود که می‌خواستم تکرار کلاه قرمزی عشقمو ببینم. تنها چیزی که جدی دنبال می‌کردم و میخواستم ببینم و سفر و گشت و گذار و مهمونی و گردش و تفریح هم نتونست خللی توش ایجاد کنه.

از همش باحالتر اون قسمت بعد از سال تحویلش بود که خودشو شلک زن حامله درآورده بود و می‌گفت ویار سمنو کردم.
وایییییییییییییی میگفت برم النگوهامو برفوشم واسه این بچه سمنو بخرم؟
میگفت از بس حامله موندم قدم کوتاه شده .
می‌گفت 5 سال طلاقم داده چهار سال پیشم سرم هوو آورده از فامیل.
قربونششششش برم خوب دلش سمنوووووو می خواستههههههههه .
هر کی ندیده این قسمتشو: http://www.youtube.com/watch?v=asdAihhJ8bI
فقط این بقیه شو نداره که آقای مجری بچه شو به دنیا میاره. کلاه قرمزی میگه مگه تو دکتری که بچه ی منو به دنیا میاری؟

عروسکی هست که بعد از دوازده سال هنوز اینقدر بین ماها محبوب باشه؟ کسی هست به غیر از حمید جبلی و ایرج طهماسب دوست داشتنی تر؟

کسی هست که پسرخاله و کلاه قرمزی رو دوست نداشته باشه یعنی؟

*مرد گودان فکر کنم یعنی فامیل شوهر

جوونیها و زرنگی

2009-04-04T13:56:00.002+04:30

پسرعمه‌م زنگ زده و خواسته مراسم عروسیشو هندل کنم. گفتم برو بابا حال نداری. دو ساعت نالید که خسته شده از بس به هر کاری دست زدن یه گندی توش زده شده. از آرایشگاه و خیاط و ارکستر و اینا بگیر تا برسی به شام و میوه و شیرینی... گفت تنها کسی که بهش اعتماد داره تو این زمینه منم چون مراسم من خیلی خیلی خوب بوده. گفتم از رو هوا که خوب برگزار نشد. پدربزرگم سه بار در روز و یه بارم از شب تا صبح جلوی چشمم رژه رفت تا مراسم تموم شد. همش خدا خدا می‌کردم چشامو ببندم و ببینم همه چی تموم شده. آرایشگاه کار درستی که قیمتش هم آدمیزادی باشه مگه راحت پیدا میشد؟ از همه بدتر خیاطی که دو روز قبل از مراسم لباسمو تحویل داد و دقیقن عین همونی بود که تو ژورنال دیده بودم، مگه الکی پیدا شد؟ و بقیه‌ش؟ گفت خانومش پرو اول رفته واسه لباس، دیده طرف هنوز لباسو آماده نکرده گند زده بهش و هی هم گفته این سلیقه من بوده اینش نظر منه و بعدش هم کلی بداخلاقی کرده و آخرم گفته خانوم اگه زیاد سوال بپرسی لباستو بهت تحویل نمیدم تا دستت بمونه تو حنا و حالت جا بیادها. گفتم عجب رویی داره طرف، هم پول می‌‌گیره هم گند می‌زنه هم تهدید می‌کنه! گفت خانومش اومده خونه و نشسته یه ساعت زار زده که حالا چه خاکی باید توسرش بریزه. دوستش هم بهش گفته برو سراغ لباسای آماده چون همه‌ی خیاطا همینطوری هستن. خانومش هم از بس چوب کبریته لباس آماده‌ی مناسبی پیدا نکرده و دهن پسر‌عمه جان رو سرویس کرده خلاصه. پسر‌عمه هم روزی صد بار اظهار پشیمونی کرده و چیزای نامربوط خورده که زن گرفتنش چی بود. منم که هم دلم سوخت هم نمیخواستم تو دردسر بیوفتم فقط به دادن تلفن خیاطم و آرایشگاه و غذا اکتفا کردم و بعدشم تعارف الکی زدم که اگه بازم کاری بود...یادم افتاد که من بیچاره چطوری تنهایی خودم همه‌ی کارامو کرده بودم. که حتی همه‌ی گل‌ها رو یه روز قبلش با آقای آنام خان رفته بودیم بازار گل تهران و خریده بودیم و اومده بودیم چیده بودیم تو خونه. همه هم سفید و لیمویی. که فقط همون چند ساعتی که صبح رفته بودم آرایشگاه توی خونه نبودم و کاری نمی‌کردم. تازه از اونجا هم دم به دقیقه با موبایل با آنام خان اینو هماهنگ کردم و اونو فیکس کردم. فقط هم جوونارو دعوت کرده بودیم. به همه هم خوش گذشت. حتی یادمه آقای آنام خان آخر هفته‌ی قبلش با ناراحتی زنگ زد به من و گفت همکاراش دارن از ایتالیا میان هفته‌ی بعد و تا یه روز قبل از مراسم گرفتاره و من با خونسردی بهش گفتم اشکالی نداره عزیزم شما فقط سر ساعت تو مراسم باش. نگران هیچی هم نباش. همه چی اوکیه. که البته شانس آوردیم و سفر اونا لغو شد. تازه دختره واسه من پشت چشم نازک کرد که ای بابا تو چرا همه کارارو خودت کردی؟ من اصن خبر نداشتم چی به چی هست. فقط صبح مامانم منو بیدار کرد و گفت عزیزم باید بری آرایشگاه. بعد هم بابام منو رسوند آرایشگاه! اصلن وقتی شوهرم اومد دنبالم کلی تلفنی از بابام آدرس باغی که توش عروسیمون بود رو پرسیدیم . بعد هم غش غش می‌خنده و من دلم می خواست بزنم وسط دندوناش. پسرعمه‌همه باعث شد یه بار دیگه پی به زرنگی خودم ببرم :)

دستاوردهای انقلاب؟ یا از کرامات شیخ ما چه عجب...ا

2009-02-11T14:08:00.001+03:30

رییس جمهور محبوبمان، سخنرانی می‌کنه واسه یه مشت آدم {...} تو روز بیست و دو بهمن. میگه سی سال پیش قبل از انقلاب اینهمه گندم نداشتیم. حالا اینهمه گندم داریم. بعدش میگه تلفن همراه نداشتیم . و حتا تا ده دوازده سال پیش هم تلفن همراه قیمتش خیلی بالا بود و مردم باید یه عالمه تو صف وامیستادن تا بتونن دولتیشو با قیمت یه خورده پایینتر بگیرن و بعدشم چن ماه منتظر شن تا بهشون تحویل داده بشه. اما الان با یه 5 هزار تومنی هم هرکسی میتونه تلفن همراه داشته باشه و بعد هی تند تند از چیزایی میگه که قبل از انقلاب یعنی سی سال پیش نداشتیم و الان داریم و هی به این دستاوردهای انقلاب افتخار می‌کنه و اون یه مشت آدم {...} براش کف و سوت میزنن و تشویقش میکنن و صلوات می‌فرستن و بع بع می‌کنن!

من می‌خواستم همینجا اعلام کنم که منم قبل از انقلاب یعنی سی سال پیش نبودم و حالا هستم و ایشون یادشون رفت منو هم به عنوان دستاوردهای انقلاب معرفی کنه و اگر درایت رهبر نبود من اصن نبودم الان و مامان و بابام هم هیچ کاره‌اند در این زمینه
آخه یه مشت آدم{...} که پامیشین میرین اونجا وای میستین به این حرفا گوش میدین و به به و چه چه میکنین، یعنی واقعن انتظار داشتین بعد از سی سال گندم بیشتر از اون موقع نداشته باشین؟ یا بعد از سی سال تو تکنولوژی تلفن همراه مونده باشین؟؟؟ اونم با این سرعت رشد جمعیت؟ اونم با این سرعت پیشرفت تکنولوژی تو جهان؟ تلفن همراه داشتن رو باید بهش افتخار کرد؟؟ یعنی اینقدر احمقید همتون؟؟؟؟ بعد چرا نمی‌گین روغن مایع 450 تومنی در عرض دو سال شد 1500 تومن؟ و چه می‌دونم نون سی سال پیش بود یه تومن و حالا با پونصد تومن شاید یه نون خیلی خوب پیدا کنی؟؟؟

این جماعت یعنی لایق کس دیگه‌ای هستن جز این معجزه هزاره‌ی سوم محبوب مردمی با اون هاله‌ی نورش؟

آشغال‌ترین فیلمای جشنواره

2009-02-11T13:58:00.000+03:30

جشنواره‌ای که تهمینه میلانی رو توش نامزد بهترین کارگردانی کنه و سوپر استار و اخراجی‌های دو رو نامزد بهترین فیلم کنه ارزش داره اصن؟؟؟ هیئت داوران که قصد کرده از اول جایزه‌ها رو بین همه تقسیم کنه، لااقل می‌فهمید که اخراجی‌های دو و سوپراستار جزو آشغال‌ترین فیلمای جشنواره بودن.

درباره ی الی و تلخی بی پایان

2009-02-09T14:25:00.008+03:30

همه‌ی فیلمهایی که دیدم یک طرف، «درباره‌ی الی» اصغر فرهادی هم یک طرف. هنوزم از فکرش بیرون نیومدم. شاید دارم اغراق می کنم ولی الآن واقعاً حسم اینه که یک سر و گردن از تمام فیلمهای ایرانی چند سال اخیر بالاتره.

این فیلم هم مثل اکثر کارهای فرهادی درباره «طبقه‌ی متوسط گناهکار» جامعه‌س. آدمهایی که بعضاً با اشتباهات کوچیک به تباهی کشیده می‌شن. اما اساساً می‌شه پرسید معیار اخلاقی این آدما چیه؟ چی گناه هست و چی نیست؟ کسی که راست می‌گه و «صادقه» آیا لزوماً آدم با اخلاقیه؟ یه جاهای فیلم هر کاری بکنی نمیتونی راستگوهای فیلم رو با اخلاق بدونی و حتی نمی‌تونی آدمهای صادق داستان رو دوست داشته باشی. داستان کند پیش می‌بره، به همه جزئیات می‌پردازه و به تماشاگر امکان می‌ده که فرصت فکر کردن به همه اینها رو در حین تماشای فیلم داشته باشه. یعنی در اصل توی تماشاگر خسته نمی‌شی، چون داری کلافگی و درموندگی و خستگی و استیصال تک تک شخصیتهای فیلم رو همراه با این ریتم کند، نگاه می‌کنی و منتظری تا به سوالت جواب داده بشه. منتظری ببینی کجا، فریبهایی که خوردی تموم می‌شه...

البته حیفه که فقط از منظر این بحثهای اخلاقی به فیلم نگاه کنیم. قصه‌ی فیلم واقعاً زیبا و تاثیرگذار تعریف شده، فیلمنامه عالیه. اساساً شخصیت پردازی کاراکترهای این فیلم عالی و با ظرافته، با وجود اینکه تا آخر فیلم قرار نیست بفهمیم اصلن هر کدام از اینها چه کاره‌اند، از کجا اومدن، موقعیت اجتماعیشوین دقیقاً چیه، یعنی فارغ از کار و شغل و موقعیت اجتماعی‌ای که نمی‌دانیم چیست، خیلی زود باهاشون همذات پنداری میکنیم، همشون فوق‌العاده باورپذیر هستن و فرهادی قضاوت راجع به شخصیت‌ها رو به عهده‌ی تماشاگر میزاره تا هرکسی هرطور که دلش خواست راجع به هر کدوم از شخصیت‌ها نظر خودشو داشته باشه، بدون اینکه بخواد عمدا کسی رو خیلی مثبت جلوه بده یا کسی رو خیلی منفی.
بازیها همه پخته و خوب هستن، حتی بازی اون شهاب حسینی بی خاصیت! بازی مانی حقیقی و گلشیفته به خصوص، محشره! (راستش اصلن سخته بگی کی بهتر از کی بازی ‌کرد)
سکانس‌ها همه فکرشده و با دقت کارشدن، به خصوص تمام سکانس‌های جستجو تو دریا. - من سر این سکانسهای جستجو، دست و پام یخ کرده بود و تمام بدنم میلرزید. مدتها بود هیچ فیلمی همچین حسی در من ایجاد نکرده بود- تدوین خوب هایده صفی‌یاری که احتیاجی به تعریف نداره دیگه.
صدا و افکت (به خصوص افکت صدای دریای طوفانی تو شب) بسیار خوب بود. فیلم اصلن موسیقی متنی نداشت و فقط تو تیتراژ پایانی فیلم موسیقی‌ پخش شد به نام Song for Eli که ظاهراً ساخته‌ی یک آهنگساز آلمانیه و انتخابش با پیمان یزدانیان بوده. این آهنگ اونقدر سرد و تلخ بود که انگار فقط برای همین فیلم ساخته شده.
و از همه مهمتر – به نظر من - لوکیشن بی نظیر فیلم بود. کاملاً با احساسی که در طول فیلم قراره بهت دست بده هماهنگ بود. همه چیش...چه دکور، چه رنگ خنثی دیوارها و چه تصویر دریا از پشت تمام پنجره‌های رو به دریا. که باعث می‌شد شنیدن صدای دریا، همه جای اون ویلا، باورکردنی باشه.
دوربین فیلمبرداری از نیمه‌ی فیلم کاملاً هماهنگ با فضای ایجاد شده در فیلم، اونقدر آروم روی دست اومد که آخرش متوجه نمی‌شدی دقیقن از کی دوربین روی دست بود، از اول فیلم یا از وسطای فیلم؟

اصغرفرهادی یک قدم جلوتر از چهارشنبه سوری رفته، و اینقدر خوب و ظریف ماجرا رو تعریف می‌ کنه و اینقدر خوب و ظریف من و تویِ تماشاگر رو بارها توی طول فیلم فریب می‌ده که حد نداره...
به نظرم اصغر فرهادی آدم تقدیرگرایی میاد. تقدیرگرا هست یا نه، مهم نیست. این فیلم یک قصه‌ی شنیدنی رو خیلی ماهرانه تعریف ‌می‌کنه و از نظر من این یعنی که فیلم خوبیه.

شهاب حسینی یه جای فیلم می‌گه: «یک پایان تلخ بهتر از یک تلخی بی پایانه»، اما آیا واقعاً «پایان تلخی» وجود دارد؟ انگار هر پایان تلخی خودش آغازگر یک تلخی بی پایانه...

...

http://www.cinetmag.com/

این شبهامون

2009-02-02T13:31:00.001+03:30

داداشه بازم به قولش وفا کرد و بهمن به نیمه نرسیده، اومد. حالا شبهامون پر شده از صدای قهقه‌هامون و خندیدنامون به همه‌ی چیزهای خنده‌دار و غیر خنده‌دار و حتا ناراحت کننده... نیمه‌شبامون پر شده از استرس هنوز نخوابیدن و صبح زود باید بیدار شدن و سر فرو کردن تو بالش و خندیدن...
بازم هر چهارتامون دور هم هستیم و تفریحمون، تعریف خاطرات دور سالهای بچه‌گیامونه. به زمین و زمان می‌خندیم وقتی از وقتایی حرف می‌زنیم که بابا بود و همه بودیم و خونه‌ی قدیمی بزرگمون بود و درخت خرمالومون بود و درخت گیلاسمون. به زمین و زمان می‌خندیم و تفریحمون مقایسه‌ی فرم انگشتای پامون و مقایسه‌ی مدل ناخونامون با همدیگه و بررسی دوباره‌ی نشونه‌های تولدمون رو دست و پا و گردنمونه، به زمین و زمان می‌خندیم حتا وقتی به اثر زخمهای بدن داداشه می‌رسیم. به اون جای صلیب‌وار دندونه دندونه روی نرمه‌ی ساعد دست راستش، اون اثر دایره شکل تیره روی پای چپش و حتا اون آثار ریز و کوچیک موازی سفید روی ساق پاهاش.
به زمین و زمان می‌خندیم وقت لمس کردن دوباره‌ی اون تیکه آهنهای کوچیک و دردناک، تو سرتاسر بدنش. می خندیم و نشون میدیم یادمون مونده هر کدومشون، دقیقن در کدوم نقطه جا خوش کردن و کدوم یکی از رگهای آبی برجسته را که بگیری و بری، میرسی به بزرگترین و قابل لمس‌ترین‌شون! میخندیم و ردشونو می‌گیریم تا بفهمیم کدامشون حرکت کردن و کدامشون جابه جا شده‌اند.
تفریحمون شده ها! خندیدن به ترکش‌های ریز بدن داداشه که اینهمه سال، که اینهمه سال جا خوش کردن تو هر جایی که دلشون خواسته و زندگی‌ای واسه خودشون تشکیل داده‌‌ن و هر از چندگاهی هم بنا می‌کنن به آزار صاحبخونه...
به زمین و زمان میخندیم تا وقت دیدن یادگاریهای جنگ یادمون بره دقیقن که چه بلایی سرمون اومد. به زمین و زمان می‌خندیم چون حالا فعلن جنگی در کار نیست و می‌تونیم راحت و با آرامش دور هم جمع بشیم و بخندیم. گیرم که زندگی خیلی خیلی هم سخت شده باشه.

دلبر جانمه!ا

2009-01-27T13:00:00.001+03:30

دل میل تو داره همیشه...

وقتی میای...!!!ا

2009-01-24T16:09:00.001+03:30

یک: من عاشق اینم که وقتی میای خواب باشم. اصن من می‌زارم درست دم دمهای اومدنت که می‌شه خودمو می‌زنم بخواب. قبلش هم بهت یه اس ام اس می‌دم که بدونی خوابیدم و نباید زنگ بزنی. من عاشق اینم که با کیلیدت درو واکنی و بی‌سر و صدا بیای تو و ببینی من روی کاناپه گوله شدم و یه دستم آویزون مونده و موهام درهم و به هم ریخته‌ست. مثلن خوابم خوب.
عاشق اینم که یواشکی کیفتو و پالتوتو می‌زاری روی مبل کوچیکه و یواشکی میای جلوتر، که مواظبی سر و صدا نکنی. میای نزدیکم آروم، روی زمین کنار کاناپه زانو می‌زنی و من صدای نفسهاتو می‌شنوم فقط. بعد با دستای یخت موهامو اینقدر آروم و با ظرافت از روی صورتم کنار بزنی که اگه واقعن خواب باشم اصن متوجه نشم. من فقط عاشق این وقتایی هستم که توی خواب غافلگیرم می‌کنی.که آخرش با چشای بسته دستامو بندازم دور گردنتو و به جای سلام، بهت غر بزنم که چرا بیدارم می‌کنی...

من مطمئنم که اگه مرد بودم این لذت‌بخش‌ترین استقبالی بود که معشوقم ازم می‌کرد.

عشق ابدی

2009-01-19T12:53:00.001+03:30

دوست دارم این رابطه‌مونو. میدونی. اینکه هر دوتامون مریض و سرما خورده‌ایم. بعد هر دوتامون به نوبت می‌‌خوابیم و به نوبت پرستاری همو می‌کنیم. دوست دارم اینو که مطمئنم از خودم و از تو که هیچ کدوم ازین کارامون از روی وظیفه نیست. از روی عذاب وجدان نیست. از روی حالا حتمن باید... همش از روی عشقه. میدونی؟ یه عشق خیلی خیلی بزرگ و خیلی خالص که واقعن نه چیزی جاشو می‌گیره نه رنگ و مدلش عوض می‌شه.
دوست دارم این مدلی بودنمونو. این مدلی که صبح تا شب حالم بده و خوابیدم و تو هی تند تند آب پرتغال و سوپ و شیر داغ و قرص و اینا میدی دستم. بعد شب تا صب من کنارت می‌خوابم و بیدار م‌یمونم و حواسم به سرفه‌هات هست و به تب نکردنت و اینا...
دوست دارم این مدلی بودنتو. که صبح وقتی من بی سر و صدا دنبال قرصهای ادویلم می‌گردم، تو آشفته و سراسیمه از خواب می‌پری و ازم می پرسی چی شده. که تا می‌فهمی از دل درد و کمردرد نخوابیدم و الانم می‌‌خوام یه قرص بخورم، همونجوری خواب زده و آشفته و سراسیمه از جا می‌پری و بهم التماس می‌کنی صبر کنم تا یه چیزی آماده کنی، بخورم که یه وقت قرص، معده‌ی خالیمو به هم نریزه.
دوست دارم، وقتی چشامو می‌بندم و سعی می‌کنم چرت بزنم، تو در حالیکه هنوز چشات درست حسابی وا نشده تندتند برام چایی درست می‌کنی...
دوست دارم وقتی پای میز صبونه بهت می‌گم عاشقتم و الانم حالم خوبه خوبه چون تو دریای آرامش و مهربونی کنارمی، با بی خیالی و جدیت می‌گی از یه مادر چه انتظار دیگه‌ای داری؟ من مادرتم خوب. اگه بهت گفتم نه به خاطر مادر بودنت نیست. به خاطر عاشق بودنته راست گفتم. اگه بهت گفتم همه‌ی مادرها عین تو نیستن راست گفتم. الانم بهت می‌گم واقعن همه‌ی مادرا عین تو نیستن. شاید تو هم راست گفتی که همه‌ی دخترها هم مثل من نیستن...
فقط می‌تونم بهت بگم که عاشقتم و هیچکسی تو هیچ جای دنیا نیست که بتونه من و از تو دور و جدا کنه.

پ.ن: عاشق تو هم هستم. تویی که طبق قولی که بهم دادی هرگز حتا یه لحظه هم نخواستی من و ازش جدا کنی.:)
من این زندگی سه نفرمونو دوست دارم. من اون زندگی پنج نفرمونو هم دوست دارم. من تموم این زندگی هیجان انگیزی که توش همه به هم عشق میدن رو دوست دارم.

عجیب ولی واقعی!!!ا

2009-01-17T12:15:00.000+03:30

“امام جمعه شیراز: “گرانی خانه باعث شد جوان پاک ما به جای مسکن، دوست دختر و دوست پسر بگیرند.””
“امام جمعه تبریز: “علت زلزله اخیر تبریز، اظهارات اعلمی نماینده تبریز در مورد سیدالشهدا بود”
“حسنی، امام جمعه ارومیه: “اگر فرد مشرکی را وقتی فهمیدیم که واقعاً مشرک شده، باید او رابسوزانیم؛ اگر با گلوله هم بود اشکالی ندارد”
امام جمعه‌ی کجا: ...

همین الان به این نتیجه رسیدم که این اماما اگه تعطیل نبودن که اسمشون امام جمعه نبود!

پ.ن: منبع جمله‌ها از خبرنامه‌ی امیرکبیر

پیچا

2008-12-16T13:13:00.004+03:30

ما یه حیوون خونگی جدید و خوشگل و ناز و بسیار لوس و تخس و خنگول و کلن دوست داشتنی داریم . اسمشو هم گذاشتیم پیچا

سرمونو گرم کرده از بسکه ملوسه و نازه و شیطونه. وقتی روی کاناپه دراز می کشم میاد با زور خودشو جا می کنه تو بغلم و می خوابه . وقتی کار می کنم بازم میاد تو بغل من می شینه یا دستامو می لیسه یا با گردنبندم بازی می کنه یا همونجا می خوابه .

خیلی هم حرف گوش کن و احمقه حتا :)

اگه از صب تا شب تنها بمونه فقط با توپش ازین سر اتاق می پره اون سر اتاق. وقتی هم خوابش میاد خودش میره تو جاش می خوابه. فقط چون هنوز یه ماهشه و چهار تا دندون بیشتر نداره باید مراقب غذا خوردنش باشم . آخه معده ی کوچولوش جواب گوشت و غذاهای سنگین رو نمیده هنوز.

خلاصه که عاشقشششششششششششیم هردومون

مرسی ویدا جونم به خاطر محبتات

از میان پیامک های :دی دار

2008-12-16T13:06:00.002+03:30

من: موهامو کوتاه کنم ؟
اون: واییییییییی به حال من بیچاره که افسار دلم بسته به گیسوی تو...ا
من: باشه خوب : دی

آشپزی یا عشق؟

2008-11-22T17:01:00.001+03:30

زنی که آشپزی می‌کند، همیشه میهمانی دارد که مهر خودش را همراه با ترکیب خلاقی از مزه‌ها، به او تقدیم کند.

آشپزی یعنی عشق ورزیدن. به خود یا هرکسی که مزه‌ی کم نظیر آن عشق را می‌چشد...

دیسک و بدسکتورهایش

2008-11-15T15:05:00.004+03:30

یعنی همین مونده بود که جمعه ای نتونی از جات بلند شی و از تخت بیای پایین ، بعد با اونهمه آستانه ی تحمل درد بالات ، اشکت در بیاد و بری بیمارستان سریع و دکتر تشخیص بده دیسکت جابه جا شده و باید استراحت مطلق کنی و بعد تا سه تا آمپول رو بهت می زنه مچاله بشی از درد و آروم گریه کنی و تند تند اشکاتو پاک بکنی تا ناراحت نکنی همراهتو، بعد بیای خونه و بدونی هم ناهار مهمون داری هم شب، و بدونی که یه هفته ی به شدت شلوغ کاری و زندگی ای هم در پیش داری و سعی کنی اعصابتم خورد نباشه و هم درد رو تحمل کنی هم به خودت بقبولونی که با مسکن چیزی درست نمیشه باید حتمن استراحت کنی !!!

استراحت مطلق کردن از هر درد بی درمونی و هر بدبختی و هر ناراحتی بدتره واسه من :( من تحملشو ندارم اصن . ترجیح می دم دست به کمر و آروم آروم و کج کج راه برم تا با اون پانچوی گشاد قهوه ایم همه فکر کنن حامله م لابد، تا اینکه توی خونه بمونم و از تختم هم پایین نیام و فقط هی آمپول بزنم و هی قرص بخورم :(

* * *

دوستان در پشت صحنه هی اشاره می کنن که تعریف کن ببینیم چی شد: هیچی نشد، فقط چند روز پیش رگ هرکول بودگی زد بالا و تصمیم به جابجایی چن تا وسیله کردم در آخر هم یک عدد کتابخونه به چه سنگینی( یعنی خیلی سنگین) رو با یک دست- اسمایلی قوی ترین زنان ایران- بلند کردم و با دست دیگرم یک عدد سیم لاغر بیچاره ای رو که داشت اون زیر خفه می شد رو کشیدم بیرون. بعد هم رفتیم حتا مهمونی و کلی رقصیدیم و می زدیم و اینا . شب هم خوابیدیم به خوبی و خوشی و صبح جمعه دیگه نتونستیم بلند شویم.

به همین راحتی به همین خوشمزه گی

حدیث برای اعمال کنسرت رفتن برای نسوان

2008-11-08T12:03:00.005+03:30

و ای پیامبر به دختران و زنان امت خود بگو همانا بپرهیزید از آلاگارسونی کردن موهای خود وقتی به کنسرت می روید.و بر شماست که مراقبت کنید از حدود دید پشت سریهایتان. و همانا که خداوند عالم، بصیر و دانا است بر اعمالتان.

پ.ن: اعوذ بالپتو من الشر السرمای الرجیم

چند راهکار برای وقتی که خانه تان بر روی آب می افتد یا چی؟

2008-10-22T13:15:00.006+03:30

در زندگانی یک وقتهایی هست که آدم همین که کلید می‌اندازد و در خانه‌اش را باز می‌کند، می‌بیند همه‌ی زندگانی‌اش روی آب افتاده و حتا جوراب‌هایی که صبح پایش نکرده چون کثیف بوده‌اند، بر روی آب شناورند.
راه حل: خونسردی خودتان را حفظ کنید و تمام مدت که مشغول جمع کردن آب هستید و نگران که چرا هر‌چه پارچه‌ها را فشار می‌دهید باز هم آب هست، فقط به فقط به این فکر کنید که اگر دیرتر رسیده بودید چه اتفاقی افتاده بود؟

اگر آنقدر دیر رسیده‌اید که همه‌ی زندگیتان بلااستثنا خیس شده و قالیچه‌های خوشگلی که یکبار هم شسته نشده‌اند با آب یکی شده‌اند و هر چه زیر فرشتان قایم کرده بودید،خیس شده و آب حتا به پایه‌های میزتان و صندلی‌های‌تان و مبلهای چوبی‌تان هم رخنه کرده، باز هم فکر کنید که خوب شد دیرتر از این نرسیده‌اید ، که شاید طبقه‌ی پایین هم دچار مشکل می‌شد.

اگر ناگهان به سرتان می‌زند و می‌دوید پایین و می‌بینید سقف اتاق چکه می‌کند و فرشها و موکت‌های پایین هم خیس شده‌اند و کتابخانه‌ی پایین هم با آب یکی شده و سقف اتاق دیگر هم طبله کرده و تمام رختخواب‌هایی که آنجا برای روز مبادا انبار کرده بودید خیس شده و بر روی کمدهای لباس آب جمع شده، باز هم به این فکر کنید که اگر دیرتر رسیده بودید شاید سقف پایین می‌آمد.

نکته: در حال جمع آوری آبها و انتقال همه‌ی زندگیتان به حیاط و به پشت بام و به بالکن ، می‌توانید تا جا دارد به این زندگی مسخره‌تان بخندید و لذت ببرید. اشیا و یا کاغذهای گمشده ای که پیدایشان نمی‌کردید و حالا خراب و خیس پیدا شده‌اند بیشتر برای خندیدن مناسب هستند!

شب شام هم از بیرون بگیرید و دور هم بودن تمام اهل خانواده که از هر طرف خودشان را سریع رسانده‌اند، جشن بگیرید.

به این فکر کنید که بانو در اوج ناراحتی و غصه‌‌ای که سعی می‌کند به روی خودش هم نیاورد، و در اوج بیچارگی و به کلام واضح‌تر در همه‌ی هیر و ویرها هم همچنان ادبی حرف می‌زند:
بانو پای تلفن با میم : اگر برات مقدوره زودتر بیا، نه عزیزم ناراحت چیه، باز هم شانس آوردیم. اگه دیرتر رسیده بودیم؟ حکما یک فاجعه ای در شرف وقوع بود که تونستیم ازش جلوگیری کنیم. شانس آوردیم .
در اینجا می‌توانید لذت جلوگیری از فاجعه را به خاطر بانو و طرز حرف زدنش دو چندان کنید.

وال ای، وا اسلام

2008-10-18T10:45:00.003+03:30

نوشتن راجع به صدا و سیما و غر زدن بهش مدتهاست که دیگه نخ نما شده و کلن خیلی‌ها ترجیح دادن این رسانه‌ی بیشعور رو به حال خودش رها کنند تا هر ژانگولری که دلش خواست واسه مخاطب‌‌های خودش داشته باشه و هر کاری هم خواست بکنه .
ولی من واقعن نمی‌فهمم جدا از برنامه‌های آبکی و سریال‌های درپیت و این چیزا، چه اصراری داره این صدا و سیما که یهو بیاد یه کارتون خارجی یا یه فیلم خارجی پخش کنه که می‌دونه از اول هم مورد داره و باید سانسور بشه!!! بابا خوب نکن، مگه مجبوری؟ به خدا الان ملت انواع و اقسام فیلم‌ها و کارتون‌ها رو در اسرع‌ترین وقت ممکن یا از اینترنت دانلود می‌کنن و بدون سانسور می‌بینن و حالشو می‌برن، یا اینکه از دی وی دی فروش سر خیابونشون با زیرنویس دست و پا شکسته‌ی فارسی، ابتیاع می‌کنن و می‌بینن و بازم حالشو می برن...

آخه تو رسانه‌ی بی شعور نمی‌فهمی مجبور نیستی Wall E رو پخش کنی با دوبله و هی هم تبلیغشو کنی؟؟؟؟ بعد بیای صدای Eve رو مردونه کنی و اسمشو هم بکنی ایوان و آهنگ فیلم رقص زن و مرد رو تبدیل کنی به یه آهنگ سنتی ایرانی؟ کم مونده بود بیای مرغ سحر بزاری روش، و فیلمشونو هم تبدیل کنی به دعوا و بازی دو تا بچه و یا دویدن یه مادر و دختر، فقط یه لحظه با خودت فکر نکردی مجبور نیستی این کارو بکنی اصن؟ اگه واسه تلطیف احساسات اون طیف خاص که نمی تونن شعورشونو برای عشق بین این دو تا ربات به کار بندازن و از دیدن اصل این کارتون ناراحت می‌شدند و دینشون به خطر می‌افتاد، دست به این حرکت کاملن ژانگولر زدی و داستان رو عوض کردی که باید بهت بگم خیلی الاغ تشریف داری به خدا، خوب اون طیف خاص تارک دنیا بشن و نبینن اصلن این چیزا رو. چرا میاین به فیلم‌ها و کارتون‌ها و قصه‌هایی که ما دوست داریم تعدی می‌‌کنین آخه ؟؟؟ البته باید استعدادتونو تو عوض کردن ماجرای یک داستان کلن ستایش کرد، کار سختیه به خدا!

کارتون Wall E که بعدازظهر جمعه از شبکه‌ی دو صدا و سیما پخش شد در راستای ترویج همجنس بازی در صدا و سیما بود فقط و بس!

نکنین آقا جان، نکنین. پخش نکنین این چیزا رو اصن. مجبور نیستین به خدا. اونایی که دلشون بخواد ببینن همه می‌بینن خودشون. شما ازین لطفها نکنین، بقیه‌ی اونا هم برن همون برنامه‌های لوس و مزخرف و احمقانه‌ی مذهبیانه‌ی خودشونو ببینن و پاشونو از تو کفش

چیزای مورد علاقه‌ی ما هم بیرون بکشن!

حالا فکر کن که اینا میخوان لاست رو هم پخش کنن . یکی بره به ضرغامی بگه جون مادرت بی خیال شو و به همین جیرانی و اون یوسف جیگرت بسنده کن :)

2008-10-18T10:32:00.001+03:30

کلاغ ها در آسمان سرد و خالی و خاکستری دلم به پرواز در آمده اند.
.
.
.
گشنمه :(

حس ساده

2008-10-11T18:09:00.003+03:30

چایی می خوریم با لیمو ترش تازه و از پنجره ی نیمه باز از هوای دو نفره ی بیرون و اینکه تو شلوغ پلوغی عصر نیستیم لذت می بریم دوتایی.

چایی رو داغ داغ هورت می کشیم و لذت می بریم از صدای نفسهامون.

بعد نقشه می کشیم که دیرتر، شب تر، بریم اون بالا و پیاده روی کنیم . از فکرش احساس خنکی می کنم.

عاشق همه ی این حس های ساده ی پر از لذت هستم.

بعضی های دوست نداشتنی

2008-09-28T14:05:00.000+03:30

بعضی ها عشق روشنفکری دارن و عاشق روشنفکر به نظر رسیدن هستن و متوسل میشن به کارای احمقانه و خنده دار یا ادعاشون میشه روشنفکرن، ولی از پوچی زیاد دارن می پوسن.

بعضی ها تو دنیای کوچیک خودشون گیر می کنن بدون هیچ راه نجاتی. چون خودشونم حالیشون نیست دنیاشون چقدر کوچیکه.

بعضی ها در اصل فقط متخصص سواری دادن به دیگرانن و خودشونم نمی دونن یا به روی خودشون نمیارن.

بعضی ها تو کل زندگیشون یا درگیر عقایدشون هستن یا درگیر قواعد. ولی در کل به مفت هم نمی ارزن.

بعضی ها هم سس مایونز نمی خورن چون می ترسن که چاق بشن.

پ.ن: من سس مایونز می خورم خوشبختانه البته

...

2008-09-15T00:35:00.002+04:30

با صداقت و مظلومیت همیشگی می گوید قلبم برایت پر می زد.

فکر می کنم تا صبح، که یعنی از فاصله ی به این نزدیکی هم، قلب کسی برای کسی به این نزدیکی، پر می زند هنوز ؟ همچنان؟

می زند . دور یا نزدیک فرقی ندارد . می زند هنوز و همچنان

عاشقی

2008-09-15T00:30:00.002+04:30

تو مست بودی و مریض و عاشق

من هیجان زده و نگران و بی خواب از تب بی وقتی که به جانت افتاده و بی تاب و بی قرارت کرده

خودت بهتر می دانستی انگار حال خودت را . نیازی به پاشویه ی نیم شب و دکتر آفتاب نزده هم نبود حتی

یک حرف به بهانه ی محبت هایتان

2008-09-04T22:30:00.001+04:30

زندگی چیزی نیست که انسان از سر می‌گذراند، زندگی چیزی است که انسان به یاد می‌آورد، و این‌که چگونه آن را برای باز گفتن به یاد می‌آورد... ( گابریل گارسیا مارکز- زیستن برای بازگفتن)

چندی پیش که به تعمق بر گذشت جوانی خودم و سالهای زودگذر گذشته‌ی عمر غبطه می‌خوردم، و ناباورانه گذشت سالهای کودکی و نوجوانی و... را نظاره می‌کردم، به این نتیجه رسیدم که دیگر هیچ کدام از روزهای ولادتم خوشحال کننده نخواهد بود که هیچ، بلکه پر از حسرت و غمگینی‌ست. راستش هر چه به سالهای پیش تر نگاه می‌کردم بیشتر دلم می‌گرفت.به خصوص این چند سال اخیر که گذران هر کدام زخمی بود بر گوشه دل. اینجور مواقع آدم احساس درونی خویش را نه می‌تواند بگوید و نه می‌تواند بروز دهد. زیرا که اطرافیان پژمردگی کسی که دوستش دارند را تاب نمی‌آورند.
با تجربه‌ی گذشته، امسال را در بی‌خبری گذراندم. یا حداقل سعی خودم را کردم که بی خبر باشم از گذر روزها تا نفهمم کی آن روز خاص که پیرتر شدنت را به چشمت می‌کوبد، می‌آید و می‌رود. اعتراف می‌کنم که اینقدر در این کار موفق بودم که حدس هم نمی‌زدم کس دیگری به یاد داشته باشدم. اینقدر در این فراموشی غوطه‌ور بودم که همه غافلگیرم کردند و چه غافلگیری شیرینی. دوستان عزیزم با پادکست‌ها و ایمیل‌ها و تبریکاتشون. همراه عزیزم با گرفتن میهمانی و دعوت از دوستانم بدون آنکه من بفهمم و ... هر کس به نحوی. هیچ کلمه‌ای و جمله ‌ای پیدا نمی‌کنم برای توصیف شادی عمیقی که در وجودم احساس کردم در این چند روز و هیچ واژه و حرفی پیدا نمی‌کنم که به بهانه‌ی تشکر و قدرشناسی به زبان بیاورم. فقط می‌توانم بگویم نشاط و شادمانی نوعی نگاه به زندگی، شکلی از زندگی و نحوه‌ی برخورد با مجموعه‌ی زندگی است. شادمانی یک فرآیند زندگی اجتماعی است. یک جمع بندی است. من هرگز به تنهایی این‌قدر خوشحال نبودم که با مجموع شما هستم.
از خواهرها و برادرهایم،از مادرهای مهربانم، از دوستان و دوستانمان، از همه و همه تشکر می‌کنم و تا آخر عمر قدرشناس محبت‌هایتان هستم و روی ماهتان را می‌بوسم.

چهارده شهریور 87 / تهران

چیزی هم هست که ارزانتر شده باشد: جان آدمها

2008-08-13T14:57:00.004+04:30

جمعه‌ای، یعنی همین جمعه ی پیش، تو فرودگاه مشهد، یه هواپیمایی، به فاصله ی بیست متری سالن ترانزیت فرودگاه، واستاده بوده. مردم، دقیق‌تر بگم، انسان‌هایی هم در سالن ترانزیت مشغول رفت و آمد بودن. بعضی‌ها رو صندلی‌ ها نشسته بودند، بعضی‌ها منتظر واستاده بودن و بعضی‌ها هم که دست بر قضا بدشانس و بدبخت‌تر بودن، کنار ریل بار منتظر اسباب و اثاثیه و چمدوناشون بودن. همین جمعه‌ی پیش. یهو خلبان اون هواپیما که همینجوری واسه خنده و لابد به خواست خدا، بیست متر فاصله داشته با سالن ترانزیت، محض سرگرمی یا فقط واسه اینکه حوصله ش سر رفته بوده یا شایدم میخواسته یه مگس رو از روی بال سمت چپ هواپیما بپرونه، یهو شروع میکنه به دور در جا زدن. خوب به اون خلبان چه مربوط که هواپیماش همینجوری به خواست خدا بیست متر بیشتر با سالن ترانزیت فاصله نداشته؟ به مسئولین فرودگاه چه مربوط که از شدت باد موتور هواپیما، یهو شیشه‌‌های سالن می‌ شکنه و می‌ریزه و در عرض سه سوت همه چی میره رو هوا. به کسی چه مربوط که در حالی که همه‌ی انسان‌‌ های موجود در سالن، به یه نحوی خودشونو حفظ می‌کردن و سعی می‌کردن جون سالم به در ببرن یا شایدم زیر لب دعا می‌خوندن، یهو یک انسان معلوم‌ الحال دست و پا چلفتی و احمقی که حقشه اصلن در این شرایط بمیره، به یک جایی اصابت می‌کنه و به شدت صدمه می بینه؟ به ما چه که یک نفری تو یک اتفاقی که حتی یک درصد هم مقصر نبوده، آسیب جدی دیده و دقیقن هم معلوم نیست چه بلایی سرش اومده و حالا هم تو بیمارستان خوابیده ؟؟؟
آقای الف مسئول فرودگاه مشهد طبق معمول، شدیدن سرش شلوغه و اصلن در دسترس نیست و بهتره که اصلن کاری به کارش نداشته باشین. یعنی به نفعتونه. ولی یه آقای دیگه ای هست که میگن از نظر شغلی نزدیک به مسئول فرودگاه هست و شدیدن هم تاکید کرده نه اسمی ازش برده بشه نه سمتی. فقط اجازه داده صداشو پخش کنن. صدای خونسرد و بی خیالشو که تاکید می‌‌‌کنه آقا جان چی شده اینقدر شلوغش می‌کنین؟ این اتفاقها طبیعیه. می افته دیگه. حالا قسمت اون بنده خدا هم این بوده.

خوب تو می تونی حرص بخوری از بی خیالی این آقا، بعد تاکید کنی یعنی هواپیما بیست متری سالن ترانزیت چیکار می کرده؟

اون آقا هم ادامه می ده، خوب بیست متری سالن ترانزیت بوده دیگه. ما که نمی‌تونیم به هواپیما بگیم بیست متری سالن ترانزیت چیکار می‌کردی؟ خلبان هم لابد صلاح دونسته در اون زمان اونجا دور درجا بزنه. باید از خودش پرسید که چرا که مطمئنم دلایل قابل توجه هم دارند.

بعد تو می تونی بیشتر حرص بخوری و جسورتر و عصبی تر سوال کنی: پس استانداردهای پرواز و فرودگاه چی میشه؟

اون آقا به راحتی هرچه تموم‌تر، با لحن خونسردی که سعی می‌کنه یه خورده عتاب آمیزش کنه بهت می گه: ای بابا، یکی از روی پله سر می‌خوره می‌افته، می‌گین استاندارد پله رعایت نشده؟؟؟ خوب اینم همینطور بوده دیگه. حالا چه خبر شده اینقدر شلوغ کردین؟ یک نفر بوده آقا، یک نفر صدمه دیده فقط. من از شما خواهش می کنم اینقدر یه چیز کوچیک و طبیعی رو بزرگش نکنین ...

خوب شما دیگه چیزی نمی‌شنوین، فقط به اون یک نفر فکر می‌کنین و اینکه حتی اگه می مرد هم اهمیتی نداشت. به این فکر می‌کنین تنها چیز بی ارزش در این مملکت از نظر همه‌ی مسؤولین، جون آدمهاست. به این فکر می‌کنین اصلن چه شکلی باید به مجازات اعدام اعتراض کرد؟ به این فکر می‌کنین که کمانگیر هم چه دل خوشی داره و ما که فکر می‌کنیم می تونیم به خاطر جون انسانها به مجازات اعدام اعتراض کنیم.
به خاطر جون انسانهایی که شاید به ناحق هم کشته بشن. من به شخصه فکر می‌کنم هیچ فرقی بین کسایی که با اعدام موافق هستن با کسایی که از کنار حادثه‌هایی این چنینی راحت می‌گذرن و بی‌اعتنا همه چیز رو تقصیره قسمت و سرنوشت می‌ندازن، نمی‌بینم. کاشکی یه کم به خودمون بیایم و ببینیم انسانیت کجای وجودمون پنهان شده که اینقدر بی اعتنا شدیم نسبت به جون انسانها؟
یعنی با این وضع امکانش هست اصلن؟ وقتی به همین راحتی ابتدایی ترین حقوق آدمیان به پیش پا افتاده ترین شکل ممکن نادیده گرفته می شه؟ و بدتر اونکه ما خودمون هم به این وضع عادت کردیم؟
چند نفرمون هنوزم حادثه قطار نیشابور یادمون مونده اصلن؟

*این صحبتهای اون آقا عینن از روی مصاحبه ی ایشون با خبرنگار رادیو ایران منتقل شده.

2008-08-04T13:31:00.002+04:30

می دونی چیه ؟ رک و راست بهت بگم . قضیه همینه که غلاغه نیاد به باغم، یه گردو انتفاعم . یعنی به نفعم .

هرچی هم که فکر می کنم می بینم تو که مصداق بارزه همین غلاغه شدی برای من یا بهتره بگم برای ما، نیومدنت به باغم، باعث میشه یه گردو که هیچی سالی صد تا گردو به نفعم باشه . حالا حتا اگه نصف بیشتر این گردوها فقط مهربونیه بی غل و غش من باشه، ارزشش خیلی خیلی بیشتر از اونی که واسه ی تو خرج بشه . واسه ی تویی که دیگه هرجا اسمتو می شنوم ناخوداگاه یاده شلو* می افتم.

خوشحالم که این کلاغه دیگه پاشو توی باغ ما نمیزاره. خیلی خوشحالم

*Shallow

2008-07-16T01:14:00.003+04:30

یعنی بالاخره این بغضی که داره خفه م میکنه فردا می ترکه و تموم میشه و می تونم زندگیه عادیمو از سر بگیرم ؟ این بغضی که این همه وقته میاد می شینه بیخ گلوم ، هر چی بزرگتر و بزرگتر میشه ؟

از همه متنفرم :( نمی خوام هیشکیو ببینم اصن. دلم هیشکیو نمی خواد . دلم هیشکیو نمی خواد...

از خودمم متنفرم به خاطر حساسیتم، به خاطر ناراحتیم ، به خاطر بغضم ، به خاطر تحمل نکردن شادیه دیگرون از خودم بیشتر متنفرم که هیچوقت نمی تونم این بغض رو راحت بشکنم و تمومش کنم و بره

2008-07-15T00:05:00.006+04:30

هر روز دلم در غم تو زارترست

قطب منفی یاس آفرینی باز به این لحظه های زندگیم مسلط شده و آن را سرشارکرده. آنقدر قوی و قدرتمند که از دست عشق هم کاری بر نمی آید. از دست همراهی حامی قدرتمندم هم . حفره های قلبم سر باز کرده اند. این روزها برایم دلگیرترین و بیروح ترین روزهای زندگیست. لبخندهایم به رنگ عادت، همه اش برای پنهان کردن درون متلاطم و بغض دیوانه کننده ام است ... باز این روزهای لعنتی رسیده اند. این روزهای برزخی لعنتی که از ترس بغض و حسرت، به درون خلاء و نیستی فرو می روم . گوشهایم را می گیرم تا نشنوم همهمه ی این روزها را و چشمهایم را می بندم تا نبینم هیچی بر در و دیوار این شهر خاکستری و غمزده که دلهای کوچک و ریش من و خیلی های دیگر را خون می کند هر از گاهی.

بر نقاب بی تفاوتی احمقانه و خنثی و خاکستری خودم لعنت می فرستم که هیچ وقت کار چندانی ازش ساخته نبود. لعنت می فرستم به تلاش بی وقفه ی طبیعت که همه ی نیروهایش را به کار می گیرد تا نبودن کسی را در چشمم بکوبد. به قلبم بزند، مغزم را از کار بیاندازد، خونم را منجمد کند تا به یادم بیاورد که آخرین لبخندش را چطور حبس کردند در چهارچوب گِلی و خاک.

خونم را منجمد کند تا بتواند این شرنگ تلخ را در رگهایم به جریان بیاندازد.

با بی عدالتی در آتش این حسرت می سوزم و هرچه کودک می شوم و گریه می کنم و پا به زمین می کوبم و بر در و دیوار مشت می زنم هم فایده ای ندارد...دیگر نای گریستن هم ندارم.

بگذاشتیم، غم تو نگذاشت مرا

حقا که غمت از تو وفادارترست...

2008-05-26T15:59:00.001+04:30

آقا نعمتتونه ؟ آخیییییییییی!

2008-05-22T01:15:00.003+04:30

یکی هست که همیشه‌ی خدا خوش اخلاقه، تحت هر شرایطی می‌خنده و سرحاله . خوش اخلاقیش اصلن جزو خصوصیات بارز اخلاقیشه. خوب طبیعیه که هر کسی هم این خوش‌اخلاقی رو دوست داره و تحسین می‌کنه. یعنی کلن همه این کارو می‌کنن.
پس تو یه فرد خاص اصلن هنر نمی‌کنی اگه عین بقیه این خوش‌اخلاقی رو دوست داشته باشی و دائم تحسین کنی.
حالا این خوش اخلاقه، یه وقتایی می‌شه که یه چیزیش هست. مریضه، ناراحته، افسرده‌ست، غصه داره، چه می‌دونم یه مرگشه دیگه. خودشم می‌دونه که تو این وقتا دیگه واقعن نمی‌تونه خوش اخلاق باشه. اینقدر حالش بده که حد نداره. اصلن دلش می‌خواد خودش، دلش می‌خواد که دیگه خوش‌اخلاق بازی در نیاره و یه کم به حال خودش باشه.
تو، یه فرده خاص اصلن مجبور نیستی که با زور به خاطره اخلاقیات، یا اینکه چون دوسش داری، یا هرچی، تحملش کنی. اون خودشم می‌دونه غیر قابل تحمله. اگه زحمت می‌کشی و تحملش می‌کنی، لطف کن و دائم اینو بهش نگو. هی سرش منت نزار که چن روزه بداخلاقه و تو می‌دونی و با این وجود داری تحملش می‌کنی.
اون خودش بهتر از هر کس دیگه‌ای می‌دونه بد اخلاقه. به جای اینکه با زور و اجبار تحملش کنی و یهو هم صبرت سر بیاد و قاطی کنی، بهتره که ولش کنی به حالش خودش تا به درده خودش بمیره. مث همه وقتای دیگه خودش حالش خوب می‌شه، بدون اینکه بزاره اصلن کسی بفهمه بالاخره چش بوده. ولش کن بابا جان. مگه مجبوری؟ دردشو که کم نمی‌کنی هیچ، یه چی دیگه هم می‌زاری رو دردش. اون وسط ناراحتش می‌کنی، دلشو می‌شکنی، غصه رو می‌زاری رو دلش.بعد صداتم در میاد که داری تحملش می‌کنی. خوب نکن عزیز من. تحمل کردن بلدی می‌خواد. الکی نیست که. کاره هر کسی هم نیست. باید بلد باشی چطوری تحمل کنی و صداتم در نیاد.
مثل خودش تو همه‌ی وقتای خوش‌اخلاقیش، از خوشی در حال مردن نیست به خدا. داره یه چیزایی رو همیشه تحمل می‌کنه. یه چیزایی رو که هیشکس نمی‌تونه حتا بهش فکر کنه. تحمل می‌کنه، صداشم در نمیاد، بازم می‌خنده...

پ. ن : این حرفا رو به خودم میزنم که وقتی عصبانی میشم و تحملم تموم میشه و شکل اون زنه تو اون نقاشیه میشم، حواسم بیشتر به کارام باشه.بیشتر به آدم خوش اخلاقه فکر کنم.

2008-05-17T02:47:00.003+04:30

تقریبن یکسال و چند هفته از ترک سیگارم می‌گذره. سیگاری که هشت، نه سال یک لحظه‌م ازم جدا نبوده. سختیها رو با هم گذروندیم. شبای امتحان، دل شکستن‌ها، شادیها، دوستیها، گپ‌های طولانی عصر تابستونا. هشت، نه سال عمری بود واسه عادت کردن به چیزی. به چیزی که باهاش گریه کردی، شب زنده‌داری کردی، مستی کردی و باهاش خندیدی...
اعتراف می‌کنم که ترک سیگار من درست از همون عصر روز بیست و هفتم یا بیست و هشتم فروردین ماه بود. درست بعد از اینکه چند هفته‌ای بود که روزی یک پاکت و نصفی سیگار رو دود می‌کردم و بازم برام کم بود. درست بعد از اینکه یک ماه قبلش عادت تازه‌ای هم پیدا کرده بودم. نصف شب از خواب می‌پریدم و له له سیگار داشتم. عادت راننده‌هایی که صبح ناشتا سیگار می‌کشند و چه عادت نفرت‌انگیزی هم بود.
اون روز عصر که تو بعد از مدتها ناپدید بودنت، روبه روی من نشسته بودی و یکریز داشتی از پیشرفت‌ها و موفقیت‌ها و کارهای جدیدی که تو این یک‌ سال و نیم تا دو سال غیبتت، کرده بودی، برام می‌گفتی. که هر چی می‌گفتی من بیشتر تکون می‌خوردم. به خودم می‌گفتم من چه غلطی کردم؟ هنوز همون جا کار می‌کنی‌؟ آره . هنوز تو همون پست هستی؟ آره...
من چه غلط اضافه‌ای تو زندگیم کرده بودم تو این دو سال؟ تو دلم زار می‌زدم که هیچی جز دور زدن خودم. جز دور زدن خودم و فرو رفتن توی باتلاق افسردگی و روزمره‌گی. ضربه‌های عاطفی. ضربه‌های روحی. بیشتر از دو سه ماه بود که عصبی و افسرده‌ شده بودم. هر روز قرص‌های رنگارنگ اعصاب و هرشب قرص‌های آرام بخش. خسته بودم و رنگ‌پریده. خسته و عصبی و دل‌زده از همه چی. نمی‌دونستم حتی چطور دعوت تو رو بعد از اون همه وقت قبول کرده بودم و چطور خودمو راضی کرده بودم که حوصله کنم عصر لباسی به تنم بکشم و به دیدنت بیام. آشفته و درهم و برهم، کیفمو دنبال پاکت سیگارم زیر و رو می‌کردم. خجالت‌زده و عصبی‌تر شده بودم. اعتراف می‌کنم که تو اون چند بار قبلی هم که دیده بودمت، یا حتا وقتی تماس دورادوری داشتیم برای نگه‌داشتن رابطه‌ی رسمی و خشکمون، من همیشه دست و پامو پیش تو گم می‌کردم. با من زمین تا آسمون فرق داشتی و خیلی خیلی هم دور از دسترس بودی. اونقدر که حتا نمی‌تونستم تو رو دوست خودم بدونم. به حرفهات گوش می‌کردم و بعد خدانگهدار...
چشمم که به پاکت سیگارم افتاد، یهو به چشمات نگاه کردم و گفتم من...من ...من سیگارمو ترک کردم فقط تو این چند وقت.
و برق خوشحالی و تعجب رو تو چشات دیدم. تشویقم کردی و گفتی می‌دونی تصمیم بزرگی گرفتم. من پاکت سیگارم تو مشتم بود، توی کیفم. و خوشحال بودم که حداقل منم تونستم چیزی بگم که تو تشویقم کنی. تو دلم می‌گفتم خب من که دیگه حالا حالاها ترو نمی‌بینم. پس می‌تونم به سیگار کشیدنم ادامه بدم. گیرم نه جلوی چشمت، تو این نیم ساعتی که هر چند ماهی یک‌بار دست می‌ده برامون.
اما وقتی موقع خدافظی، در کمال تعجب من قرار دفعه‌ی بعد رو گذاشتی و خواهش کردی که بیشتر ببینمت، توی مترو، پاکت سیگارمو در آوردم و انداختم توی سطل آشغالی که پر بود از بلیط‌های مصرف شده...
حالا یک سال و چند هفته‌ست که سیگار نمی‌کشم و دیگه مدتهاست که بوی سیگار آزارم می‌ده و از اینکه بوی ادکلنم روی لباسم می‌مونه و اتاقم بوی سیگار مونده نمی‌ده و صبحها دهنم مزه‌ی نفرت‌انگیز سیگار نمی‌ده کیف می‌کنم. از اینکه وقتی بغلم می‌کنی و می‌بوسیم، بوی سیگار نمی‌دم. وقتی موقع خمیازه کشیدنت دستامو می‌گیرم جلوی دهنت، وقتایی که انگشتامو قفل می‌کنی لای انگشتات و سعی می‌کنی انگشتامو ببوسی، حس خوبی دارم که می‌دونم دستام فقط بوی کرم مرطوب کننده‌ی دستمو می‌ده، نه بوی آزاردهنده‌‌ی سیگار که به انگشتای آدم می‌چسبه. یادمه یه بارم گفتی که خوشحالی که سیگار نمی‌کشم والا بچه‌مون خنگ می‌شد! و من چقدر از این حرفت خندیدم. سیگار رو ترک کردم در عوض تو رو به دست آوردم. و به جای سیگار، تمام وقت تو باهام بودی. آرامشی که با هیچ سیگاری تو دنیا پیدا نمی‌کنم. لذتی که شبیه به هیچ کامی نیست. ولعی که هیچ دودی ارضاش نمی‌کنه...

ترک سیگار، درصورتیکه که انگیزه‌ی محکمی براش داشته باشیم، حتا اگه باعث بشه مراوداتمون با دوستان سیگاریمون خیلی خیلی کم بشه، ارزششو داره. از همین‌جا هم به همه‌‌ی دوستای سیگاریم سلام می‌کنم.!

2008-05-17T02:45:00.000+04:30

چند روز، فقط چند روز ناقابل و بی‌خاصیت از خودم غافل شدم. عین ترسوها، ثباتم رو از دست دادم، و با وجودیکه تو تلاش کردی آرومم کنی، اما من عمیقن توی گرداب منفی‌بافی‌هام فرو رفتم. وقتی به خودم دوباره سر زدم، دیدم گرفتاره نفرت و انزجار شده بودم. مدت‌ها بود این حس رو از خودم دور کرده بودم. مدت‌ها...
به باعث و بانی‌ش هم که لعنت بفرستم، فایده‌ای نداره. باعث و بانی‌ش ذاتش ملعونه. نفرین شده‌ست. ذهنش مدت‌هاست که از فکر کردن باز مونده. توی درون پر از دروغ و دغل‌بازی و ریاکاری و دورویی و تنفرش گیر کرده، توی دنیای خیلی خیلی کوچیک و خصوصیش، با این چیزا به خودم نهیب می‌زنم. چرا باید از حماقت کسی که به سادگی پی به حماقتش بردم، رنج ببرم؟
کسی که به افکار مازوخیستیش پناه می‌بره تا حسادت از پا درش بیاره. کسی که برای خودش هیچکس نیست...
به خودم نهیب زدم تا از خلاء تدافعی خفه کننده‌م رها بشم. تجزیه و تحلیل نه برای سنجش اعمال حقارت‌بار دیگران، بلکه برای احیای ذهن و روان خودم، کاری بود که باید انجامش می‌دادم...
اگر حسی پیدا کردم بقیه‌ی پست قبلی را هم بنویسم شاید...

2008-05-11T10:26:00.000+04:30

دوم راهنمایی که بودم، بغل دستیم یه روز تموم وقت گذاشت و برام از روابط زن و مرد گفت و بچه دار شدن. البته به این شکل که دائم می‌گفت مردها و زن‌ها با هم یه کارهایی می‌کنن بعد بچه‌دار می‌شن.هیچ‌وقتم نگفت چه کارهایی. انگار دقیقن هم نمی‌دونست. به نظر می‌اومد خودش هم تازه فهمید بود که بچه‌ها رو لک لک از آسمون نمیاره بندازه تو خونه‌ی بقیه. اما به هر حال ازون موقع تازه، همه‌ی فیلمایی که وقتی کوچیکتر بودیم یواشکی با رعنا دیده بودیم، واسم معنی‌دار شد. تفریحمون تا آخره اون سال تعریف یه مشت جک بی‌مزه و قدیمی و کهنه ی سکسی بود که ما از گفتنش لذت می‌بردیم.
جا داره که همین‌جا دینم رو به جک معروف خیار و گوجه ادا کنم که باعث شد ما هم یه چیزایی حالیمون بشه.
سوم راهنمایی رعنا می اومد دیدنم هنوز. دست می‌زد پشتم می‌گفت آفرین. اینجا هنوز هیچی لمس نمی شه. به نظرم رعنا از بلوغ خودش و از بلوغ من وحشت داشت. اون سال تازه مربی پرورشی‌مون چن تا جمله‌ی کشکی و الکی راجع به پریود شدن گفت. یک روز هم مدیرمون داشت برای بچه‌ها سخنرانی می‌کرد. از حرفهاش هیچی نمی‌فهمیدم، چون اصلن گوش نمی‌کردم. ولی این جمله ‌ش موند تو ذهنم، گفت دارم بهتون می‌گم هر کی پریود بشه، حامله هم میشه. بعد من فهمیدم که واقعن رعنا راست می‌گفت که نوار بهداشتی رو هر کی حامله باشه ازش استفاده می‌کنه.و خدا رو شکر کردم که پریود نمی‌شم و آرزو کردم حالا حالاها هم نشم...

2008-05-07T13:22:00.003+04:30

اول راهنمایی که بودم تو مدرسمون شایعه شده بود که هر کس آدامس لاویز بخوره حامله می شه !. آدامس لاویز تکفیر شد ...شاید همه ی دخترایی که سالهای اول هفتاد راهنمایی بودن یعنی از سال 70 تا 73 این شایعه رو شنیده باشن .!
همون موقع ها رعنا یه روز به من گفت دخترای مدرسه تون چقدر بی شعورن ، چقدر وضعشون خرابه . با تعجب پرسیدم چرا. گفت چرا ؟ تو توالت های مدرستون پر از نوار بهداشتیه . گفتم نوار بهداشتی ؟ کدوما ؟ ( اون موقع واقعن هرگز پیش نیومده بود که تو مدرسه معلمها یا مربی ها حرفی از پریود شدن بزنن) حتا بزرگترامونم چیزی نگفته بودن . یا شاید من زیادی بچه بودم برای اینکه راجع به این چیزا باهام حرف بزنن .

رعنا منو برد تو دستشویی مدرسه. در یکی از توالتها رو باز کرد و گفت فقط کسایی که حامله می شن از این چیزا استفاده می کنن .!!! بعد من فکر می کردم حتمن اینا همونایی هستن که آدامس لاویز زیاد خورده بودن .

زن که باشی از همون دوران کودکیت تو استرس های خاص مخصوص به جنسیتت هستی تا وقتی بمیری...

2008-05-04T00:19:00.004+04:30

با قلی گنزالس رفتم تو آپاراتی. آقاهه همینکه من واستادم، پرید جک آورد انداخت زیر چرخ عقب. اومدم پایین گفتم مگه پنچره نگاهی کاملن عاقل اندر سفیه بهم کرد و گفت پس چیه خانوم؟ مگه نمی‌بینی؟ گفتم فکر کردم شاید کم باده. بعد یهو مهربون شد و گفت نه هنوز بادش کامل خالی نشده بوده ولی ما این کاره‌‌ایم تا نگاه کنیم می‌‌فهمیم.
لاستیک و باز کرد وهول داد تو مغازه‌‌ش و بعد هی لاستیک رو چرخوند و بهش آب تاید مالید. یهو یه میخ کشید بیرون و گفت این بود. به آقاهه گفتم ا آقا مگه تیوبشو در نمیارین پنچریشو بگیرین؟
آقاهه این دفعه یه نگاه خیلی خیلی عاقل اندر سفیه‌‌تری بهم کرد و گفت خانوم این لاستیکا تیوبلسن؟- تیوبلس رو با لهجه‌‌ی غلیظ به شدت خارجی گفت- تیوب چیه؟ اینا‌‌رو با نخ پنچرگیری پنچریشونو می‌‌گیرن.
منکه به شدت از اینهمه پیشرفت علم و سایر قضایای مربوط به اثبات سفیه بودنم در آپاراتی، شوک زده بودم گفتم خوب آقا من چه می‌‌دونم ما دوچرخه‌هامونو خودمون پنچری می‌‌گرفتیم. تیوبشو در می‌‌آوردیم می‌‌نداختیم تو لگن و هر‌‌جاش حباب داد می‌‌آوردیم بیرون و روش چسب زرشکی پنچرگیری می‌‌زدیم. تیوب دوچرخه‌‌ی خود من عینهو پتوی چل تیکه پر از وصله بود. آدم که از دوچرخه بیاد پایین و سوار ماشین بشه همینه دیگه... آقاهه باز مهربون شد و لبخندی از سر دلسوزی به پهنای صورتش به من زد. حتمن تو دلش گفت تقصیر نداره بنده خدا. شایدم گفت این خانوما همشون همینطورن. بعد اومد تا لاستیکو بندازه سرجاش واسه من از لاستیکای تیوبلس تا درجه‌‌ی باد ماشین و همه‌‌ی اینا رو توضیح داد. وقتی از آپاراتی اومدم بیرون دیگه یاد گرفته بودم لاستیکای ماشینو چه شکلی باد بزنم وچقدر باد بزنم. با ذوق به قلی گفتم دفعه‌‌ی دیگه خودم می‌‌پرم و اون شیلنگ درازه رو تندی می‌‌کشم بیرون و لاستیکات رو باد می‌زنم. البته از اون موقع دیگه لاستیکا باد نمی‌‌خواستن . حالام می‌‌دونم اینقدر نمی‌‌خوان تا من یادم بره چه شکلی این کارو می‌‌کنن !
نمی‌دونم واقعن اون دوچرخه‌ی مظلوم و معصوم و طفلکی و راحت و بی‌دردسر من که نهایتن یا زنجیرش می‌افتاد یا پنچر می‌شد یا کم باد، چه بدی داشت که گذاشتمش فقط برای یه روز تو هفته و چسبیدم به این قلی که هر دفعه باید عزای یک چیزشو داشت.

پ. ن : عکس نداریم ولی اگر هم داشتیم تزئینی بود و مطلقن هیچ ربطی به دوچرخه‌ی طفل معصوم‌مان و قلی گونزالس پدر بیامرزمان نداشت.

2008-05-01T01:57:00.002+04:30

الان یادم افتاد . چن وقت پیشا تو روزنامه یه مقاله ای می خوندم راجع به شب ادراری بچه ها و مشکلات روحی روانی . یه جاش نوشته بود یادتون باشه که شب ادراری یک عمل کاملن غیر ارادی و هرگز بچه هاتونو به خاطرش نباید تنبیه کنین یا سرزنش .

عصر که اومدم خونه، خلاصه ی مقاله رو به اضافه ی اون جمله آخر واسه بانو تعریف کردم. گفت: خوب منظور؟ بهش گفتم دیدی دیدی با من چه طوری رفتار می کردین به خاطر یک عمل غیر ارادی ؟ کاش اون موقع می تونستی این مقاله هه رو بخونی .

بانو چپ چپ نگام کرد و بعد با حرص گفت:« نیست که ما اصلن ترو تنبیه می کردیم، نیست که تو اصلن قبول می کردی شب ادراری داری، همیشه یا آب می ریختی یا لباسات خیس بودن از قبل، نیست که کلن تو مشکل روحی داشتی واسه شب ادراریت و اصلن تنبلی تو دستشویی رفتن تو کار نبود، نیست که اصلن تاثیری داشت در تو حتا سرزنش کردن ما، نیست که اصلن تو حساب می بردی از ما و می ترسیدی و خجالت می کشیدی و سعی می کردی دیگه مواظب باشی و تکرار نشه، نیست که زبون ما مو در نمی آورد از بس قبل خواب بهت التماس می کردیم یه سر پاشی بری دستشویی و تو گوش می کردی همیشه هم، نیست که واقعن غیر ارادی بود کارت، نیست که...» اینقدر گفت و گفت تا واقعن خجالت کشیدم و بهتر دیدم خفه خون بگیرم کلن و مطمئن شدم قطعن مقاله واسه بچه هایی مثل من نبوده.

2008-04-30T21:04:00.003+04:30

خواب می بینم دستشویی دارم، تو خواب می رم تو دستشویی، هر چی زور می زنم هیچی نمیاد ... کابوس شاش بند شدن؟
وقتی از خواب می پرم، مجبورم بدوم تو دستشویی. بانو با اون خواب سبکش غر می زنه که هنوز یاد نگرفتی قبل از خوابیدن دستشویی بری؟!. تنبلم. همیشه ی خدا تو دستشویی رفتن تنبل بودم. برای همین می زاشتم همش رو هم جمع می شد، بعد یه دفعه می رفتم. بعد از اینکه کلیه م درد می گرفت و زیر دلم تیر می کشید و اشک تو چشام جمع می شد ...
بچه که بودم هر وقت خواب می دیدم دستشویی دارم و تو خواب می رفتم دستشویی، تا می نشستم راحت جیش می کردم و تموم می شد! اما حالا نمی دونم چرا تو خواب شاش بند می شم و باید حتمن از خواب بیدار شم و ...چه عذابی :(
حالا که دارم فکر می کنم می بینم بچه که بودم، به خوابیدنش می ارزید حتا اگه صب بیدار می شدم و کاملن جدی به بانو می گفتم آب ریخته تو تختم و بانو، کلافه و ناراحت و مضطرب، می پرسید چه اتفاقی می افته که یه شب در میون آب می ریزم تو تختم ؟ منم خونسرد، جواب می دادم: «نمی دونم. فکر کنم تو خواب پا می شم می رم آب میارم می ریزم تو تختم .» و همیشه هم سر حرف خودم وامیستادم.

2008-04-29T11:49:00.000+04:30

الی دستاشو زده زیر چونشو بعد یه عالمه سوالای بی سر و ته، میگه: خاله زن ها کی پیر می شن ؟
میگم یعنی چی زن ها کی پیر می شن ؟
میگه: یعنی اینکه چه شکلی بفهمیم خودمون که پیر شدیم ؟
میگم: هر وقت شبا قبل خواب داشتی کرم دور چشم می زدی بدون که دیگه داری پیر می شی ...

2008-04-26T02:35:00.002+04:30

خلیج فارس یا خلیج عربی؟ آیا اساساً این مسأله است؟!

آیا واقعاً اهمیتی دارد که جهانیان پهنه آبی را که در جنوب ایران قراردارد و بین ایران و چند کشور عرب دیگر مشترک است با چه نامی می خوانند؟
یک سوال اساسی تر: آیا اساساً ایرانی بودن مایه افتخار است؟
یک مثال شاید روشن:
می گویند - و احتمالاً به درستی هم می گویند - که اگر نادرشاه نبود، امروز ایرانی در کار نبود. او بود که در زمان اوج تفرقه و در آستانه تقسیم ایران بین قبایل مختلف، دوباره کشور را یکپارچه کرد. با قدرت تهور و شجاعت خود و با پولی که هر بار از غارت هندوستان به دست می آورد.
آیا واقعاً نادر شایسته احترام است؟
به هزاران هندی فکر کنید که به دست او و سایر هم میهانان وحشی و حیوان صفت ما در هر بار حمله به هندوستان کشته می شدند. به زنانی فکر کنید که هم میهنان عزیز ما به آنها تجاوز کرده اند، به کودکانی که به دست ایرانیان غیور و درنده خوی سپاه نادر سلاخی شده اند.
بله، صد البته ایرانیان در طول تاریخ به علم و فرهنگ و هنر بشری خدمات شایانی کرده اند ولی در مقابل در اشاعه وحشی گری، خرافات، مذهب و ... نیز به همین میزان فعال بوده اند.
اعراب هم کمابیش همینگونه بوده اند و اروپاییان و ژاپنی ها و ...
به همین دلیل به نظر من افتخار به ایرانی بودن (یا عرب بودن، یا چینی بودن، یا ...) اساساً احمقانه است، مخصوصاً اگر این حقیقت را هم در نظر بگیریم که ایرانیان از نخستین ملل یکتاپرست جهان بوده اند و به مزخرفات زرتشت عمیقاً باور داشته اند و بعدها نیز عامل اشاعه یکی از خشن ترین و خرافی ترین مذاهب جهان (تشیع) شده اند.
مگر نه این است که امروزه سهم اعراب در تولید علم در جهان دهها بار بیشتر از ماست؟ مگر نه این است که سهم آنها در اقتصاد جهانی هزاران بار بیشتر از ماست؟ مگر نه این است که یک شرکت عرب مستقر در دبی برنده مناقصه اداره بنادر اصلی آمریکا می شود و ما ایرانیها هنوز قادر نیستیم بنادر زپرتی خودمان را درست اداره کنیم؟ مگر نه این است که حجم عمده حمل و نقل دریایی از همین خلیج، مربوط به کشورهای عربی است؟
پس چه طور انتظار داریم جامعه بین الملل اصلاً به این موضوع که نام این خلیج در فلان نقشه مربوط به هزار سال پیش چه بوده، اهمیتی بدهد؟
لطفاً یکی از این دو گزینه را انتخاب کنید (این یک تست سمبلیک است):
1) یکپارچه ماندن ایران ارزش این را داشت که هزاران نفر هندی بخاطر آن کشته شوند.
2) ای کاش ایران از بین رفته بود، اما حتی به یک دختر بچه خردسال هندی تجاوز نمی شد.
به نظر من فقط کسانی می توانند گزینه 2 را انتخاب نکنند که حتی ذره ای شرف انسانی ندارند.
میلان کوندرا قریب به این مضمون می گوید که: «هیچکدام ما نقشی در انتخاب محل تولد خود نداشته ایم، پس افتخار به آن به همان اندازه شرمنده بودن از آن، احمقانه است.»

نوشته شده توسط آقای آ در تاریخ اول اردیبهشت ماه

پ.ن 1: البته من در این زمینه اصلن با نظریات ایشون هر چقدرم منطقی و معقول باشه، موافق نیستم. یعنی با کلیت موضوع که چه ربطی داره خلیج فارس باشه یا عرب وقتی ایران کلن وجهه خودشو از دست داده موافقم. اما این عرب های حمال که گذشته هاشون و تاریخ شون و حتا همین الانشون یعنی فرهنگشون به مراتب افتضاح تر و فاجعانه تر از ایران بوده حق ندارن فکر کنن می تونن مالک همه چیه ایرانیا بشن. البته من دلم نمی خواد دید نژادپرستانه داشته باشم نسبت به این موضوع. واقعیت اینه که همه ی عربها و سهمشون در دنیا چه تو اقتصاد چه تو علم و ... خیلی خیلی بیشتر از ایران شده. مقابله با یه همچین گسترشی خیلی احمقانه ست و خیلی هم خودبینانه ست. من نمی دونم اصلن مولوی رو ترکها دزدیدن، خیام رو ترکمن ها - کاری به ابن سینا ندارم که عین شاسگولا همه ی کتاباشو عربی نوشت و اسمشم حتا ابن سیناست که آدم لجش در میاد - و یه عالمه اثر هنری و شاعر و محقق و دانشمند و کشف و اختراع ایرانیا رو این همسایه هامون به نام خودشون کردن هیشکی صداش در نیومده. حالا خلیج فارس هم روش ...! اصلن همون موقع که رضا خان اسم پرشیا رو ورداشت و جاش ایران گذاشت همه چیز پارسیان به تاریخ پیوست ...
تازه اصلن نادر هر غلطی کرد به ما چه مربوط . حالا من بیام بعد این همه سال به خاطره کارایی که نادر یا بقیه کردن احساس شرمندگی و سرخوردگی بکنم. من به جای اون در جهت عکسش تلاش می کنم . یعنی کاری می کنم که لااقل خودم به ایران و ایرانی بودنم افتخار بکنم . البته نه با پتیشن امضا کردن و این کارای خنده داری و بی هوده! به جای همه ی اینا ترجیح میدم اول با خرافات و وحشی گری و خودخواهی و بی فرهنگی و یه عالمه مزخرفاتی که دائم به خوردم دادن، مبارزه کنم! شروعشم از خودمه قطعن.

در هر صورت خلیج فارس می تونه برای من خلیج فارس باشه همیشه . ولی توقع ندارم اصلن و ابدن که واسه ی همه ی دنیا هم اینطور باشه الان !
پ.ن 2: حالا یادم رفت بگم حتا اولین سزارین رو هم که تو شاهنامه بود کره ای ها به اسم یانگوم زدنش و ایرانیا به به و چه چه هم کردن براش ...

پ.ن 3: من اگه می دونستم که اینقدر با هم تفاهم نداریم اصلن . حالا هم میرم مهریه مو که هیچی نیست بزارم اجرا بلکه طلاقمو بگیرم . نمی خوام اصلن ! حالا که التزام عملی به ایران نداری رد صلاحیت می شی .!

2008-04-23T01:10:00.001+04:30

...

بعد یه حرفی گرفت گفت خوب که بابای منم همونجا یه چیزی گرفت بهش گفت ! حتا به مسعودم گرفت گفت من یه چیزی باید حق دلالی بگیرم.
...
تموم مدت با خودم می گفتم بیچاره شدم .از اون موقع همش به این فکر می کردم که موقع خواب چیو می گیرن می خوابن حالا باید فکر کنم چی رو می گیرن می گن کلن ...

2008-04-22T00:24:00.002+04:30

اینقدر لجم در میاد وقتی دارم حرص می خورم و به شدت عصبانی هستم بعد میان همش به آدم می گن ولش کن ارزششو نداره طرف خیلی چیپه ، طرف بی شعوره . واسه چی عصبانی میشی آروم باش ...

بانو که از همه بدتر اینجور موقع ها راحت شونه بالا می ندازه و بدون توجه به اینکه من دارم عین اسپند بالا و پایین می پرم از حرص ، می گه خر که لگد زد آدم که نمیره لگدشو پس بزنه . آدم می گه خره دیگه چیکارش کنم ...

اینجور وقتا دلم می خواد جیغ بزنم ، خودمو هم بزنم ، کلمه مو هم بکوبم تو دیوار بگم من دلم می خواد موهای این آدم خر و چیپ و بی ارزش رو دونه دونه بکنم تا دلم خنک بشه . آخه آدم مگه تا کی جلوی خرها و چیپ ها و بی ارزش ها می تونه کوتاه بیاد ؟؟؟

2008-04-20T23:11:00.000+04:30

قضیه اینه که اصلن دلم نمی خواد زندگیه فریبا رو بیشتر ازین باز کنم. مرده به معنای واقعیه کلمه یه هیولاست و من به زنه می گم احمق چون که با یه همچین مردی زندگی می کنه. تحقیرها و توهین هاشو تحمل می کنه و صداش در نمیاد. می گم بدبخت چون طفلی واقعن چاره ای نداره. یعنی منظورم اینه که مامان و باباش حمایتش نمی کنن میگن شوهرته باهاش بساز.! خودشم یه زن کاملن بی دست و پا و بی عرضه ست که خیلی بلد باشه کاره خاصی بکنه اینه که تا سه تا کوچه اونورتر بره نون بخره واسه خونه.
مرده اما حسابی عوضیه. تو یکی ازین دانشگاههای دولتی مذهبی رئیس دفتر یکی از این آدم گه هاست. فکر می کنه چون تو محیط دانشگاهی داره کار می کنه خیلی با فرهنگ و با شعوره و زنش براش کمه! اینقدر تو سر زن بیچاره زده که زنش هم اعتماد به نفسشو از دست داده. با اینکه خوشگله و هیکلش با وجود زایمان خیلی هم رو فرم مونده ! هر راهی که نزدیکاش بهش توصیه کردن امتحان کرده واسه سربه راه شدن شوهرش. اما به نظره من این مرد ارزش هیچیو نداره . به نظر من بابای این زن بیچاره اگه بابا بود نمی زاشت دامادش به دخترش بگه یه روز ازت عکس و فیلم لختتو می گیرم و پخش می کنم تا آبروت بره . نمی زاشت دامادش به دخترش بگه بهت قرص نمی دونم چی چی می دم بخوری بعد میرم میگم معتادی . نمی زاشت دامادش به دخترش ...
بانو می گفت : می خوای چیکار یه همچین مردی رو ؟ برای چی داری باهاش زندگی می کنی اصلن ؟ فریبا مِن مِن کرد و اول گفت به خاطره این بچه. بانو بهش پرید که زن حسابی این دختر بچه اگه تو دعواهای شما و فحشهای ناجور باباش نباشه به مراتب خیلی سالمتر زندگی می کنه تا این جوری. من به بانو اعتراض کردم که ربطی نداره. ولی بعد فکر کردم مگه کدوم یکی از ماها تو خونمون ازین فحشها ازین حرفها می شنیدیم ؟ من خودم اندازه ی همین دختره که بودم یه روز اومدم از بانو پرسیدم گــونی یعنی چی ؟ بانو با چشم غره ازم پرسید یعنی چی از کجا شنیدی اینو. منم زودی گفتم وحید وقتی تو بازی راهش ندادیم بهم گفت. بانو نوک انگشت شصت و سبابه اش رو بهم چسبوند که یعنی الان فلفل می ریزه تو دهنم تا یادم باشه هیچوقت چیزی که از تو کوچه شنیدم نیام تو خونه بگم. هیچوقتم یادم نمونه اصلن که کی بهم چی گفته . دفعه ی آخرم هم باشه که با وحید بازی می کنیم یا دور و ورش میریم.
گریه کردم و قول دادم دفعه ی آخرم باشه .هیچوقتم نفهمیدم بالاخره گـــونی یعنی چی؟! از ما کوچیکتر بود . اولین بار همین جنده رو از دهن اون شنیده بودم . به شیرین گفته بودم این وحید دیوونه ست اینا چیه میگه؟ و شیرین هم بهم جواب داده بود حرفهای زشت. مامان و باباش تو خونه دعواشون می شه این حرفها رو به هم میزنن. خیلی بی تربیتن. همیشه تنها بود . مامانامون گفته بودن اگه ببینیم باهاش دارین بازی می کنین دیگه نمیزاریم برین تو کوچه، اونم از دور بازیه مارو نگاه می کرد و هی به ما فحش می داد.خونواده ش تازه تحصیل کرده هم بودن خیر سرشون. دو سال پیش هم شنیدیم که آوردوز کرده مُرده !...
از موضوع دور شدم. بانو به فریبا گفت برو چن وقت خونه بابات کسی نباشه تر و خشکش کنه غذا بهش بده . حالش جا میاد سرش به سنگ می خوره. فریبا یهو زد زیر گریه. گفت تا من برم اون زن رو میاره خونه. منو هم طلاق می ده . اصلن منتظر همینه . خودش گفته اینقدر اذیتت می کنم تا دق کنی یا بزاری بری . من بغض کردم . دلم برای اینهمه بدبختیش سوخت . هیچوقت فکر نکرده بودم که زنها یا دخترهایی که پدر دارن هم می تونن بی پناه باشن . بانو گفت مرتیکه ی عوضی .تو خونه ی این آشغال تو امنیت نداری. واسه خودت ارزش قائل باش یه کم. لااقل اینقدر در قبالش نجابت به خرج نده که اینجوری سوءاستفاده کنه از نجابت و مظلومیتت. آخه زن حسابی نجابت بیش از اندازه هم تبدیل می شه به کثافت. دلم می خواست بهش بگم آخه وقتی خودش داره می گه برو تو واسه چی موندی ؟ مبارزه می کنی واسه چی ؟ یه طرف ماجرا کلن سر و ته شده . دیگه هیچ جوری نمی شه به زندگی با تو برش گردوند. سرش رسمن به یه آخور دیگه ای گرمه. از شانس سیاه تو زده زنه هم شوهرش مرده چن وقت پیش و حالا مرتیکه به صورت علنی با زنه رفت و آمد می کنه که یعنی وظیفه ی منه نزارم آب تو دل بیوه ی دوستم تکون بخوره . از نظر من همه ی اینا زیر سر اون یکی زنه . کسی که همجنس خودشو درک نکنه باید لهش کرد. کسی که یه ذره عذاب وجدان واسه خراب کردن زندگیه یه زن کاملن بی پناه دیگه نداره ... به جای همه ی این حرفا بهش گفتم که خدا درو تخته رو خوب جور می کنه خلایق هر چی لایق . لیاقت شوهر تو هم کسی بیشتر از همون زنیکه نیست . این دو تا از قماش همن. تو برو فکر خودت باش به جای اینکه فکر نگهداشتن این زندگی باشی . فریبا بیشتر گریه می کرد. بانو سرشو برد جلو یواشکی تو گوشش یه چیزی گفت . اونم یهو با هق هق بلند ی انگار که دقیقن دست گذاشته باشی رو زخمش گفت نه مدتهاست که دیگه نه . شبا یه جای دیگه ای می خوابه . خیلی از شبها هم میره تو اتاق بچه می خوابه ... !!!
واقعن چیکار میشه واسش کرد؟ من همش فکر می کنم آخرش تو یکی از دعواها یه بلایی سرش میاره ...

2008-04-20T14:19:00.002+04:30

این آسمونه هم همچین یهو می گیره و سر و صدا می کنه و می خواد بیاد پایین آدم فکر می کنه چه خبره .

فقط ادا داره والا دریغ از یک قطره بارون .بسکه خره !

2008-04-14T01:20:00.000+04:30

لعنت به این سفر که از سر حسودی و حرصش نمی زاره اون وقتایی که باید کناره هم باشیم . لعنت به سفر که نه اون روز شهریوری کناره من بودی نه این روز فروردینی هستی . لعنت به سفر که همه ی تلاششو می کنه منو از تو دور نگه داره . اما این قدرتی که فاصله مونو برهنه می کنه و دوری رو بی معنی ، این قدرتی که سفر رو راهی برای حریص تر شدنمون به خواستن همدیگه کرده ، این عشق ، همه ی تلاششو بی فایده کرده .صب که از قاب عکس بالای سرم بوی تنت رو استشمام کردم ، خوشبختی رو نمی تونستم انکار کنم ، خوشبختی حضورت وقتی حتا ازم دوری . وقتی حتا یه اقیانوس فاصله ست بین مون .
نمی تونستم انکار کنم که چقدر به خاطر بودنت به خودم می بالم . چقدر از اینکه هستی راضیم و خوشحال.
انتظاره تورو کشیدن مثل بلعیدنِ هوایِ خالصِ هـــــــزارتا بهارِ بارونیه...

تولد تو همیشه ی همیشه مبارکه .

2008-04-13T00:24:00.000+04:30

عاشق هم شدن . دهن همه ی بزرگترا و آشناها و دوستها و مخالفان رو سرویس کردن . بالاخره هم با هم عروسی کردن .
ده سال گذشته . حالا هر دوشون بیست و هشت سالشونه !!! یه دختر ده ساله هم دارن البته !!!
یه روز در میون صدای داد و بیداد و فحشهای ناجور مرده و گریه ها و التماس ها و ناله نفرین های زنه و جیغ های دختره و التماسش به مامان و باباش میاد ! یه روز در میون مرده جلوی دختر ده ساله ش به زن جوونش می گه مادر جنده و خواهر فلان و الخ...
یه روز در میون مرده عین سگ می پره به جون زن بدبخت مظلوم و احمقش ! مادرش و خواهرشو صد بار فلان و بیسار می کنه جلوی چشم دختر بچه ی ده ساله ش و تهدیدش می کنه که می ندازتش بیرون یا می کشتش بالاخره !
مرده زیر سرش بلند شده . عاشق زن دوستش شده و با هم در ارتباطن . کسی که نمی دونه خواجه شمس الدین تگزاسی از آمریکاست! زنه هم اونقدرا احمق نیست که نفهمه شوهرش با کس دیگه ای در ارتباطه . ولی جرات نداره به زبون میاره . چون مرده یه روز در میون سر هر چیزه کوچیک و بی اهمیتی به جونش می افته و تهدیدش می کنه که بالاخره سرش هوو میاره و..
چن شب پیشا باز دعواشون شده بود. صدای مرده میومد که داد می زد پدرسگ ، مادر سگ ... داشتم با حرص فکر می کردم چرا این زنه هیچوقت جوابشو نمی ده ، یعنی اینقدر تحمل داره ؟! یهو صدای جیغ زنه بلند شد که با گریه داد زد . سگ خودتی سگ تویی .ممد سعیدی سگه .! - ممد سعیدی اسم مرده ست- و باز زد زیر گریه .
بلند بلند خندیدم و داد زدم موش بخوردت با این فحش دادنت ! زن بدبخت!

2008-04-10T15:38:00.001+04:30

شایعاتی درباره‌ی طرحی که احمدی نژاد اسم آنرا «جراحی بزرگ اقتصاد ایران» گذاشته، در حال منتشر شدن است. جزییات طرح هنوز معلوم نیست اما گویا می‌خواهند کلیه یارانه‌های انرژی را حذف کنند و پول آنرا مستقیماً بین مردم تقسیم کنند. کیست که از احمدی نژاد متنفر نباشد، اما شنیدن این خبر - تا همین حد هم - مایه‌ی خوشنودی بسیار بسیار زیاد است.
این ایده مسیر دستیابی به دموکراسی را در ایران هموار خواهد کرد، چرا؟
1) حکومتی که به پول (بخوانید مالیات) مردم برای اداره‌ی جامعه نیاز نداشته باشد، به رأی آنها هم احتیاج نخواهد داشت. مهمترین مانع در مسیر حرکت ایران به سوی دموکراسی: شاه و احمدی نژاد و خامنه‌ای نیستند، مهمترین مانع سیل درآمدهای نفتی است که هر حکومتی را صرفنظر از اینکه چقدر با عرضه و توانمند باشد قادر می سازد تا بتواند حداقلی از سطح زندگی را برای شهروندان فراهم کند. این تصمیم می تواند قدمی باشد در مسیر خارج کردن پول نفت از کنترل دولت و واگذاردن اختیار آن به مردم. (البته اما و اگر هنوز زیاد است، می فهمم...)
2) تا زمانیکه که پول قلمبه نفت در ایران در اختیار حکومت است، هر کسی که از نردبان قدرت بالا برود، هرگز به زودی و راحتی از آن پایین نخواهد آمد، آن بالا شما شانس بیشتری برای استفاده از رانت سیل عظیم درآمدهای نفتی دارید. حاضرید فحش بخورید، رد‌صلاحیت بکنید، در انتخابات تقلب کنید اما همان بالا باقی بمانید!
3) چنین کاری قدمی است در راه از بین بردن تضاد طبقاتی و در نتیجه کمک به رشد بیشتر طبقه متوسط در ایران که نتیجه‌ی طبیعی این رشد افزایش فشار برای آزادی های اجتماعی و خواسته های دموکراتیک است. (چطور؟ یک خانواده ثروتمند تهرانی را تصور کنید که مثلاً چهار اتومبیل دارند یعنی سهمیه‌ی بنزین آنها در ماه 480 لیتر است، با در نظر گرفتن متوسط 500 تومان یارانه برای هر لیتر، دولت به این خانواده‌ی پولدار ماهانه 240 هزارتومان یارانه از محل درآمد نفت می دهد که سهم همه مردم ایران است، همه مردم از جمله خانواده فقیری که در یک روستای دورافتاده زندگی می‌کنند و ماهانه یک لیتر هم بنزین مصرف نمی‌کنند.)
4) فرض کنید دولت بزودی اعلام کند که یارانه ی انرژی حذف شده و به هر ایرانی ماهانه 20000 تومان پرداخت می شود. انتخابات بعد را تصور کنید: مطمئن باشید شعار رقبای احمدی نژاد «ماهانه 22000»، «ماهانه 25000»، «ماهانه 30000» و ... خواهد بود. خب! کسی که می خواهد به جای 20000، 22000 پرداخت کند باید 10% کارآمدتر باشد. بتواند بیشتر در هزینه های غیرضروری دولت صرفه جویی کند، کنترل و انضباط مالی بهتری حاکم کند و ... و برای اینکار به تخصص و تجربه و عقلانیت مدرن نیاز است! با شعارهای توخالی و استفاده از افراد بی‌عرضه‌ی ریشو انجام اینکار مقدور نیست! حرکت به سمت استفاده از عقلانیت، یعنی حرکت به سمت مدرنیزم و این مسیر ناگزیر به دموکراسی ختم می شود.
5) آزاد سازی قیمت انرژی (و در ادامه حذف سایر رایانه ها و آزاد سازی قیمت نان و روغن و ...) با برقرار ساختن مکانیزمهای بازار آزاد عملاً رانتهای بسیار زیادی را حذف می کند. مثلاً: در حال حاضر واردات بنزین سالهاست که در وزارت نفت در انحصار یک گروه خاص قراردارد که با خیال آسوده بنزین را وارد می کنند و از قبال آن منافع کلانی می برند. با آزاد شدن قیمت بنزین و آزاد شدن واردات آن هر شرکت خصوصی می تواند با اخذ مجوز اقدام به وارد کردن بنزین کند و رقابتی سالم در جهت عرضه بنزینهای با کیفیت تر و ارزانتر بین این شرکتها شکل خواهد گرفت. (چطور بنزین بهتر بخرم یا تولید کنم؟ چطور بنزین را با قیمت بهتر بخرم و وارد کنم؟ چطور در هزینه های حمل و توزیع صرفه جویی کنم؟...) این فرآیند عملاً رانت عظیم فعلی را حذف می کند. رانتی که بخش عمده ای از منافع آن نیز صرف بقا و تحکیم همین سیستم ناسالم فعلی می شود. متزلزل شدن این مافیاهای ناسالم اقتصادی و کاسته شدن از قدرت آنها، بخش بزرگی از مقاومت در جهت تغییرات دموکراتیک را تضعیف خواهد کرد. فراموش نکنید فقط بنزین نیست: واردات آرد و شکر و گوشت و ... همه بر همین منوال است.
این مطلب را با عجله و ذوق زدگی نوشتم، معلوم نیست این طرح عملی بشود یا نه، اگر هم شد کیفیت آن معلوم نیست، مثلاً همین الان خواندم که احمدی نژاد اصرار دارد سهم بیشتر پول حاصل از حذف این یارانه‌ها باید به طبقات آسیب پذیر جامعه برسد. این گونه تقسیم‌بندیها درباره‌ی پولی که به طور مساوی سهم همه ی ایرانیان است تقسیم‌بندیهای درست و عادلانه ای نیستند. فراموش نکنیم درست است که اقشار آسیب پذیر ممکن است بیشتر به این پول نیاز داشته باشند، ولی این اقشار عموماً کم سواد، دارای بهره‌های هوشی پایین تر، فاقد خلاقیت و فکر اقتصادی مثبت و ... هستند. (به همین دلیل هم آسیب پذیر شده اند.) پس این کار – صرفنظر از اینکه عادلانه هست یا نه - شانس استفاده هوشمندانه از این پول توسط مردم را کمتر خواهد کرد.
این طرح البته مضراتی هم دارد، در کوتاه مدت به زعم من بسیار تورم زا خواهد بود اما روی هم رفته بسیار مثبت است.

توسط آقای آ در تاریخ 21 فروردین ماه نگاشته شد.

2008-04-07T18:00:00.003+04:30

خود بودن مسئولیت خطرناکیه . وحشتناک و سخته . دیگری بودن یا حتا اصلن هیچ کس نبودن خیلی راحت تر و ساده تره . یا حتا مث آدمای مومنی که روحشون رو به خدا می دن و می گن خدایا کاری کن به خواست خودم عمل نکنم . خدایا این کار رو تو برام بکن . خدایا این قدم من نبود . قدم تو بود !!!

2008-04-07T02:24:00.002+04:30

یه وقتایی آدم توی موقعیتهایی قرار می گیره که با احساس شرمندگی زیاد ، احساس شرمندگی که از زمین و زمان براش می باره و روی قلبش سنگینی می کنه و وجدانشو بیمار می کنه ، دائم از خودش می پرسه آیا من لیاقت این عشق رو دارم ؟ آیا من لیاقت این چیز رو دارم ؟

اینقدر آزار می بینم گاهی وقتا و اینقدر این آزار روی قلبم سنگینی می کنه و عذابم می ده و اینقدر برام غیر قابل تحمله که بدونم فقط به فقط مقصرش خودمم که دلم می خواد سرمو بکوبم تو دیوار ، دلم می خواد از یه دردی بمیرم ، دلم می خواد بمیرم هر جور که شده.

حس می کنم انگار همیشه گناهکارم باید خودمو تنبیه کنم چون من مقصرم من گناهکارم و وقتی نمی دونم چطوری باید گناهامو پاک کنم به جنون می رسم .

این احساسات چیه ؟این احساس گناه چرا؟ تیغ رو تو دستت فشار می دی و هنوز انگیزه ی کافی برای زدن ضربه ی آخر نداشتی هیچوقت . اما وقتی فقط یه جمله می شنوی یه جمله می خونی یه جمله پیدا می کنی که پافشاری می کنه روی وجدان لهیده ت ، پا فشاری می کنه روی احساس مزخرف گناه عمیقی که باعث شده تیغ رو تو دستت فشار بدی ، ضربه ی آخر خودش فرود میاد. انگار دست راست می دونه دست چپ منتظر چیه .

چند قدم بر می داری به جلو. باد می خوره تو صورتت . حس تنفر از خودت ساعتهاست عین زهر توی همه ی رگهات پخش شده و قلبتو مسموم کرده . هوای نفس کشیدنت هم سمی شده حتا. جرات نداری قدم بعدی رو برداری . منتظری . فکر می کنی شاید یه راهی باشه واسه اینکه برگردی . واسه اینکه مجبور نشی بیوفتی . واسه اینکه یه ذره ، یه ذره عشق به خودت رو باور داشته باشی هنوز .یادت میاد که به خودت گفته بودی وقتی نمی تونی عشق خودت رو به خودت باور کنی چطور می تونی عشق کس دیگه ای رو به خودت باور کنی ... فکر می کنی ، می گردی و همون موقع یه چیزی پیدا می شه ،یه دلیل هولناک ، برای اینکه خجالت بکشی حتی از گشتن . پاهات خجالت بکشه از ایستادن ، راه بیوفتی و بری جلو و بعد تازه وقتی با صورت با سرعت تموم داری میای رو زمین یه کم ته دلت خنک بشه از خودت و احساس گناهت یه کم سردتر بشه . بزاره دلت یه لحظه ، همون لحظه ی آخر به حال خودت بسوزه که لایق زندگی نبودی حتا.

خیلی راههای دیگه می تونی پیدا کنی برای اینکه بفهمی لایق زندگی نیستی ، ولی هیچکدومشون اونقدر قدرت ندارن که لحظه ی آخر یه کم احساس گناهتو کمرنگ کنن...

صب از خواب بیدار نمی شم . می خوام به درون رحم برگردم .

2008-04-05T00:25:00.002+04:30

اول اینکه وسط بازیه پرسپولیس استقلال ، کلی از شعارای مزخرف میرزایی که خیلی هم بی سر و ته بودن به وجد اومدیم . باحال ترینش بعد از اون جمله ی خارق العاده راجع به سال نوآوری و شکوفایی و خلاقیت بازیکنان این بود که وسط زمین نوشته بودن ما تا آخر ایستاده ایم. بعد جناب مزدک خان با جدیت جمله رو خوند و بعد با جدیت گفت از فرمایشات معظم رهبر انقلاب !!! آدم می مونه واقعن رهبر انقلاب این جمله رو تنهایی گفته بود ؟؟؟ بعد اینکه ما تازه فهمیدیم آرش برهانی به معنای واقعی کلمه جک مسلم همه ی بازیهای استقلاله . اصلن وقتی توپ زیر پاشه خیال هممون راحته ! این شعار محسن رفت و برگشت هم خیلی باحال بود.

دوم اینکه بدترین فحشی که تو توی سال جدیدت بهش برمی خوری همین شنبه ی اولین روز کاری ، درسی بعد از تعطیلات طولانی و کشدار و رخوتناک و دلچسب عیده ! لعنت به همه ی شنبه ها واقعن !

سوم اینکه چقدر آدمای حسود خنده داری هستن به خصوص اینکه حسادتشون رو به شکل کاملن تابلو و واضحی بهت نشون بدن که باعث خنک شدن دل تو بشه حتا !

2008-04-02T19:12:00.003+04:30

تابحال چندين ترجمه از عنوان فيلم No Country for Old Men شنيده‌ام، رايج ترين آنها اين است: «جايي براي پيرمردها نيست»، كه البته به نظر من ترجمه‌ي نارسايي است.
شايد عباراتي مثل This is no kids game به معني «اينكه بچه بازي نيست» يا This is no place for kids به معني «اينجا جاي بچه‌ها نيست» را شنيده باشيد. No country for old men ‌اصطلاحي است بر همين قياس در واقع به اين معني كه: «اينجا، جايي نيست كه در آن از پيرمردها كاري ساخته باشد»، يا «مناسب پيرمردها نيست»، يا «براي پيرمردها خطرناك است» و يا «پيرمردها در آن هيچكاره‌اند» و يا ... در واقع براي بدست آوردن برداشت مناسبي از معني اين عبارت به تركيبي از كليه‌ي جملات فوق فكر كنيد.
No Country for Old Men اصطلاحي است با لهجه‌ي ايالتهاي جنوبي آمريكا (همان لهجه‌اي كه جرج بوش هم به آن سخن مي‌گويد) كه ترجمه سليس و زيباي آن به فارسي كار سختي است، شايد بهترين ترجمه اين باشد: «اينجا، جاي پيرمردها نيست».
اگر فيلم را ديده باشيد، به نظر اين عنوان به محتواي فيلم هم بسيار مربوط تر از عنوان «جايي براي پيرمردها نيست» باشد.
پيرمرد فيلم، كه پليسي است در شرف بازنشستگي، از نسلي است كه در دوره‌ي آنها هنوز خوب و بد مشخص و روشن وجود داشت، نسلي كه همه‌چيز برايش پول نبود، نسلي كه دوره‌شان گذشته و در دوره و زمانه‌‌ي جديد، ديگر جايي ندارند. نسلي كه البته ديگر كاري هم از دستش ساخته نيست، جز اينكه با بي‌عرضگي هر چه تمامتر هميشه بعد از وقوع جنايت برسد.
درباره‌ي اين فيلم البته مي‌شود بيشتر نوشت، اگر فيلمهاي قبلي برادران كوئن را ديده باشيد (مخصوصاً «فارگو» و «مردي كه آنجا نبود» و يا حتي «اي برادر! تو كجايي؟») تأييد مي‌كنيد كه دغدغه‌هاي فكري برادران كوئن تقريباً هماني است كه قبلاً هم در فيلمهاي قبلي بيان شده (نگاه خيام گونه به زندگي، نسبيت مطلق پست مدرنيستي، محوريت انسان، ...)، اما بايد پذيرفت كه اين دو برادر در اين فيلم از لحاظ فرمي در قله‌ي همه‌ي كارهاي خود قرار دارند. البته من هنوز «مردي كه آنجا نبود» را بيشتر دوست دارم. شايد در فرصتي ديگر درباره‌ي فيلم بيشتر نوشتم...
پي نوشت:
احمقانه‌ترين ترجمه‌اي كه از عنوان اين فيلم ديده‌ام، اين بوده: «پيرمردها سرزمين ندارند» كه اساساً معلوم نيست چه ربطي به عنوان انگليسي فيلم دارد.

نوشته شده توسط آقای آ در تاریخ چهاردهم فروردین ماه سنه ی یک هزار و سیصد و هشتاد و هفت هجری شمسی

2008-04-02T17:02:00.003+04:30

نوشیدنی کاملن ایرانی
کاملن گوارا یک معجون خارق العاده
مناسب نسل جوان حتا
محصول تازه اختراع شده از مهنام*

مواد لازم برای دو نفر :
دو عدد لیوان بلند
آب انار یا آب آلبالو به مقدار کافی
یخ به مقدار کافی
گلپر و نمک به مقدار کافی
و (بینندگان عزیز شاید الان فکر کنید که این همان نوشیدنی آب آلبالو یا آب انار است که همه جا یافت می شود ولی صبر داشته باشید اصل موضوع این است)
عرق سگی یا ودکا به اندازه ی ظرفیتتان

طرز تهیه :
همه ی اینها را با قاطی کنین و هم بزنین و سپس لیوانهایتان را چیرز کنین و نوش جان بفرمایین . این نوشیدنی حتی در آب انار محمد هم پیدا نمی شود. یعنی کلن عمرن !
نمک و گلپرش خیلی مهمه ها ... بدجوری فاز می ده .
تا برنامه ی بعدی

* مهنام اول اسم منه با آخره اسم آقای آ . از پرتغال فروش چه خبرا؟
* در عکس فوق ودکا و گلپر و نمک را ملاحظه کنید حتمن . تصورات هم قبول می باشد حتا

* معلومه؟

2008-04-02T12:28:00.000+04:30

بهترین و باحال ترین دروغ سیزدهی که شنیدم !

2008-04-01T00:20:00.001+04:30

آقای آ یه لنگه پا واستاده که سیم شبکه شونو ازم پس بگیره بزنه به لپ تاپ خودش
از قدیم گفتن خر مردم رو باید یه وری سوار شد! البته این یک ضرب المثل محلی مخصوص خودمونه!
که تا گفتن بپری پایین... بله دیگه ...در هر صورت مهمونی گفتن میزبانی گفتن . به قول مادربزرگ خدابیامرزم « دیده باشی ! »

2008-04-01T00:17:00.000+04:30

سردبیر ایمیل زده به داداشه و بعد از اینکه کلی غر زده به من و میم دوست داشتنیم و همه ی حرصشو خالی کرده گفته اصلن شما معلومه همتون خواهر و برادرین ...به خصوص اون دوتا که تابلوه خواهر برادرن ، بازم صد رحمت به تو !!!

2008-04-01T00:07:00.001+04:30

بعد از اینکه یه ساعت برای بانو خواب وحشتناک و بی سر و ته دیشبمو تعریف کردم ، با نگرانی ازش خواستم یه فکری به حال این خوابهای پریشونم بکنه چون شبها اصلن درست حسابی نمی خوابم .
بانو با خونسردی لیوان چاییشو سر کشید و بعد خیلی جدی گفت دلم لک زده واسه یه فیلم هیچکاکی !!!

2008-03-26T02:10:00.002+04:30

نمی دونم کی دقیقن این سرخوشی گریزناپذیر و شادمانی لذت بخش رو حس کردم !
حالا معنی نگنجیدن در پوست رو بهتر می فهمم . بی تابی و بی قراریم تمومی نداره .
این سرخوشی باعث شده برای اولین بار توی زندگیم این امید واهی رو داشته باشم که بهار ابدیه .
بهار و شهر خلوت و تنفس و تو آفتاب ولو شدن و کتاب خوندن و دوچرخه سواری ، همه ی اینا به شدت دوست داشتنی شدن برام .
کی می تونستم باور کنم که فقط یه احساس مشترک فزاینده ، یه عشق به همین سادگی می تونه اینقدر خوب باشه اونم تو روزایی که اینقدر پیچیده و زودگذرند که همه چی تو سرعت ذوب میشه.
خوشبختم و باز هم مغرور و هر چیزی که بخوام می تونم به راحتی بدست بیارم . هر چیزی که لازم باشه بدست بیارم باید به دست بیارم ...

2008-03-21T02:48:00.002+04:30

به شین می گم وای که چقدر این عطرت خوبه . دارم حسابی کیف می کنم الان با بوت . همینجا بغل من بخوابیا.تکون نخور. شین می گه واقعن میگی ؟ میگم آره . ده دقیقه بعد باز میگم وای این عطرت منو کشته شیطونه می گه برم خر شم بخرمشا. در همین حین میم که کنار شین خوابیده بود و کله شم کرده بود لای موهای شین ( وجود زن و بچه و دختر عذب و اینا هم که حالیشون نیست) از همونجا با صدای خفه ش گفت تو نگران نباش . فقط آرزوشو بکن . فردا بابانوئل واست میاره . فقط یادت باشه رنگش مشکیه ها...

پ.ن: میم به آقای آ می گه بابانوئل از بس تا هرچی من دلم می خواد می دونه و سریع واسم حاضر می کنه !

2008-03-20T01:56:00.003+03:30

با همه ی اینا نمی تونم نبودنتو انکار کنم . جای خالیت تو این عیدایی که پشت سر هم اومدن و رفتن همیشه گوشه ی دلم حسرت گذاشته . از امسال به بعد سالهای نبودنت بیشتر از سالهای بودنت میشه برام. سالهاست که تو شلوغی های دم عید تو بازار گم نشدیم با هم و غش غش نخندیدیم به زمین و زمان . سالهاست که دیگه چونه نمی زنم سر اسکناس نوی عیدی که بهم می دادی و یکی دیگه یواشکی و یکی دیگه با غرولند و یکی دیگه با جوونور گفتنت ...
می دونی هرچقدرم که همه چی خوب باشه موقع سال تحویل و شب عید تنهاییهای آدم بیشتر به چشم می یاد. جاهای خالی ردیف می شن جلوی چشم آدم و نمک می شن روی دل ریش آدم .
امسال که دیگه هیچ کدومتون نیستین . فقط من موندم و بغض بانو . بانو مونده و بغض من و
سنگینی یه سال تحویل دیگه بدون تو

2008-03-20T01:30:00.002+03:30

هی راه می رن می گن خوش به حالت تو که هیچ غصه ای نداری . آخه بابا دلیل نمی شه یکی چون همش مشغول خندیدن غصه نداشته باشه . حالا درسته من امسال هرچیزی که باید بدست می آوردم توی زندگیم بدست آوردم و از حالا به بعد باید مراقب باشم از دستشون ندم ، اما اصلنم اینطوری نیست که غصه نداشته باشم . مثلن بزرگترین غصه ی این چن روز اخیرم ، البته غصه زیادی نبود که ، بیشتر حرص خوردن بود، از بس شانسم خوبه بزنم به تخته.
بعد از کلی وقت که موهام ارجینال مشکی بود دلم خواسته بود برم یه کم مش کنم پاییناشو که مثلن یه مدلی بدم به خودم ! بعد که با خودم کلنجار رفتم و تصمیم رو گرفتم و رنگ مورد نظر رو انتخاب کردم و مدل مورد نظر هم ( این فرایند خودش یه هفته طول کشید) وقتی لحظه ی موعود انجام عمل رسید دیدم که بله آه در بساط ندارم . اصلنم هم دلم نمی خواست چندر غاز پول مش رو از آقای آ یا از بانو قرض بگیرم . آدم لجش می گیره خوب. درسته خونه دار شدیم اما بحران گذروندیم از سرمون که نگو و نپرس. حالا این وسط این صافکاری ماشین هم انگار واجب بود . خلاصه که از اول هفته تا همین امروز که آخرین مهلتم بود واسه مش کردن موهام، هی راه رفتم و حرص خوردم و به زمین و زمان فحش دادم !
خب البته دیگه حرص خوردنام تموم شد و شونه هامو انداختم بالا با بی قیدی و گفتم بی خیال اصلن همینجوری ارجینالش بهتره!
هر کس هم منو دید به جای اینکه سال نو قیافه ی جدید بهش نشون بدم از خودم، دستشو می گیرم می برمش تو حیاط تا بهار رو بهش نشون بدم و بدین ترتیب مشت کوبنده ای بزنم به دهان نداری و بحران و بیکاری و الخ ...

پ.ن: ایناش هیچی لپ تاپ جدیدمو عشقه !

2008-03-19T12:38:00.002+03:30

می گما یادته که اونروزی که انگاری حوصله هم نداشتی من داشتم تند تند چیزای ذوق آورمو ردیف می کردم واست؟
یادته گفتم تموم ملت جوونه زدنی تو حیاط برام کم نزاشتن و همشون پوسته های قهوه ای و تلخشونو شکافتن و دارن یواش یواش از خواب بیدار می شن ؟
یادته گفتم حتی آقا مراد هم از خواب زمستونیش بیدار شده چند روزه ؟
مرغ دریایی ها چی یادته ؟ که از وقتی حوض پر کردم و ماهی قرمزارو ریختم توشون دارن بالا سر خونمون تو همین یه ذره آسمونی که از حیاطمون پیداست ، پرواز می کنن و جیغ می زنن ؟ یادته که باورت نشد گفتم آره به خدا از همون پرنده سفیدا که بالاشون درازه و هی می چرخن دور خودشون؟
یاکریمها که روی دار قالی مامانم تو حیاط لونه کردن و تخم گذاشتن ؟ که من به خاطره اینکه نترسه بزاره در بره نمی زارم هیشکی بهشون نزدیک بشه ؟ یادته اینا رو ؟
بعد یادته بهت گفتم تنها چیزی که خیلی ناراحتم کرده اینه که نهال پرتغالی که پارسال با کلی ذوق کاشتمش از دست این زمستون خر یخ زد و خشک شد؟و خیال سبز شدنم نداره ؟خوب حالا اومدم بهت بگم که دیروز که برای آخرین بار تو این چن روزه با نا امیدی تموم و کلی ناراحتی رفتم نازش کردم و دوباره با دقت شاخه هاشو وارسی کردم دیدم وای خدا جوونه های ریز سبز دارن از همه جاش می زنن بیرون . می تونی تصور کنی که منو بانو چقدر خوشحال شدیم ؟اونقدر که تا شب دوتایی هی آوازهای قدیمی بچه گی های منو خوندیم و خندیدیم .
اینم آخرین چیز ذوق کردنی این زندگی کوفتی که قلبمو گرم تر کرده و چشامو براق تر ...
انگار بهارو دوست دارم دیگه مدتهاست .

2008-03-17T00:17:00.002+03:30

بهترین کادو سال نو و ذوق مرگ کننده ترین اتفاق سال 86 با هم . وقتی تو یکی از همین آخرین شبها که 86 داره بساطشو جمع می کنه زنگ در و میزنن و تو از دیدن هدیه ت پشت در کم مونده سکته کنی از خوشحالی ...
امسال واسم سال فراموش نشدنی بود. پر از خوشبختی . لحظه های خوب ، لحظه های خیلی خوب ،لحظه های پر از شادی و ذوق ، لحظه هایی که از ته ته قلبم خندیدم و از اعماق وجودم شاد بودم و خوشبخت . چیزایی که بدست آوردم . چیزایی که بدست آوردیم ...
آرزو می کنم برا کسایی که دوستشون دارم که سال جدید مثل امسال من براشون باشه ...

2008-03-16T23:43:00.003+03:30

یک حرکت دموکراتیک برای یک فرایند کاملن مغایر با دموکراسی !

یا
انتخابات برگزار شد و چون ناظر و مجری هم یکی بودن بسیار با شکوه بود ...

2008-03-08T01:04:00.002+03:30

میگه بیا منو ببوس دارم می خوابم ها. حواسم پرته کارهایی که باید دوشنبه تحویل بدم.
باز میگه من دارم می خوابما . شب به خیر.حواسم پرته تنظیم صورتجلسه قبلیه
یهو می گه باشه دیگه دوسم نداری . من خوابیدم .! خیلی بی معرفتی که جواب هم نمی دی حتی حواسم پرته تنظیم استایل مطالب جمع شده ست .وقتی جواب دادم که دلگیر خوابش برده بود
یه ساعت بعد یهو صداش در میاد میگه بی وفا!با خوشحالی پا میشم و میگم مگه تو بیداری هنوز؟ میگه مگه بی اعتنایی شما میزاره بخوابم؟ میگم خدا منو بکشه . میگه قبول نیست.دلمو شکستی من اگه این کارو کرده بودم الان کشته بودیم !اصلنم شوخی نمی کنم. انگار داشت ادای خودمو در می آورد .میگم صبر کن برم صورتمو بشورم بیام ببینم چی میگی تو نصفه شبی غر غر می کنی...باز روشن می شه میگه معلومه . چون اگه تو جای من بودی الان منو می کشتی . میگم خوشحالی یه بار جای منی الان ؟میگه نخیرم تازه شم قبلنام بودم ولی چیزی نمی گفتم امشب دیگه خیلی نامرد بودی ...خندم گرفت بهوونه گیریهاشم شبیه من شده !میگم الان میام که باهم تا صب راجع به اسکولاستیک بحث کنیم . خوبه ؟بعد میگم ماشینمو کی می بری تعمیرگاه ؟ بعد یادش می ندازم که یکشنبه صب وقت دکترمه، انتظار داشتم بهم بگه که امشب اصلن رمانتیک نیستی اما به جاش با همون منطق و حوصله ی همیشگیش میگه وقت دکترت دوشنبه عصره ، ماشینتم می خواستم ببرم اما تعطیل بودن این دو روز .
میگم عاشقتم . میگه منم . بخوابیم دیگه ...

2008-03-08T00:42:00.002+03:30

چون دوست دشمن است
شکایت کجا بریم ؟

حالا که خودمون دوتایی با کمک مامانامون فقط مشکلاتمونو حل کردیم و بعده یه ماه یه لقمه غذای راحت و بی نگرانی خوردیم ، با خیال راحت و بدون عذاب وجدان و بدون احساس دین و وابستگی و هر کوفت و زهره ماره دیگه ای میرم روی دکمه ی دوستان و بعد روی دکمه ی دلیت ، بعد لبخند می زنم از سر پیروزی ...
*
توی ماشین تو ترافیک اتوبانیم . من یهو بی مقدمه بی دلیل یاده عید می افتم بعد بی مقدمه تر و بی دلیل تر می زنم زیر گریه .بعد تا شب قسم و آیه می خورم که تو هیچ کاری نکردی ، تو اذیتم نکردی ، (مگه اصلن اذیت کردنو بلدی تو؟) من یهو دلم گرفت !

*
تا پنجشنبه ی دیگه نیاد و تو محضر رسمن سند نزنیم خیالم راحت نمیشه . گیرم تتمه ی پولو هم جور کرده باشیم و حالا دیگه کاری نداشته باشیم جز صبر کردن تا روز محضر . خونه دار شدیم ما بالاخره.
*

2008-03-05T11:51:00.000+03:30

همراه شو عزیز
کاین درد مشترک
هرگز جدا جدا درمان نمی شود

بله وقتی اینارو می خونی اولش کلی کیف می کنی بعد یهو زیرش می بینی نوشته ائتلاف اصلاح طلبان اون موقع است که می خوای ...!!!

2008-02-28T00:36:00.002+03:30

خیلی خر است تازه شم هر کسی که جایزه بگیرد آن هم جایزه ی دومش را و به روی خودش نیاورد و شیرینی هم ندهد. ما هم عمرن تبریک بگوییم پس .

از طرف خودم ، آرین(که ارتفاعش صفره ها) ، و بقیه بر و بچز شیرینی بگیر بعد تبریک بگو و تشویق کن این دوروورا

2008-02-28T00:01:00.002+03:30

بانو آبگوشت رو می چینه رو میز
من رگ نافرمانی مدنیم باز گل می کنه و سنت گراییم می زنه بالا و میگم آبگوشت رو زمین !
سفره اسپانچ باب رو پهن می کنیم رو زمین و بساط آبگوشت و می چینیم روش
آقای آ سرما خورده بانو ترشی نمیاره . نمیزاره منم بخورم !
آبگوشت بدون ترشی آخه چه جوری ؟
چرا سوپر آرتی ال قطع شده دیگه اسپانچ باب نمی تونم ببینم ؟
چرا گربه سگ دیگه نمی ده تلویزیون ؟
آخه چرا میم دوست داشتنیم به جای پک پت و مت که دستشم درد نکنه کلی حال کردیم با بانو، یه عالمه دی وی دی گربه سگ با اسپانچ باب نخرید ؟
چرا آخه تو باید زودی بری خونه تون ؟
چرا من نفس نمی تونم بکشم ؟
چرا اینقدر درب و داغانم و بیهوده سعی می کنم نشان دهم که حالم خوب است و ملالی نیست جز دوریت ؟ در حالی که ملالی نیست جز این نفسهای منقطع و این بوی گند تتراسیکلین یا سایکلین یا هر کوفته دیگه ای .
بانو می گه وقتی مریضی انگار همه ی دنیا مریضن
تو می گی از بی حالیت بی حال می شم ترو خدا خوب باش
من انرژیم به کجا وصله پس؟
به دماغم که وصل نبود؟

2008-02-27T10:14:00.002+03:30

قسمتی از یک کامنت

مينوش جان!
من هم وقتي سنتوري رو ديدم به نظرم فيلم خيلي خوبي نيومد، در مورد اون صحنه‌ي عروسي باهات موافقم، بدتر از اون شايد همون صحنه‌ايه كه وقتي زن علي داشته آدرس مي پرسيده، اتفاقي مي بيندش! (چقدر احتمال داره تو تهران همچين اتفاقي بيفته!)
انگار مهرجوييِ دقيق و وسواسي اين بار خيلي بي‌حوصله بوده و فيلم رو سرسري گرفته. اين شتابزدگي تو همه جايه فيلم هم نمود داره، از جمله تو تدوينش كه خودتم بهش اشاره كردي، اما در مورد شخصيت علي سنتوري شايد بشه يه جور ديگه هم به قضايا نگاه كرد...
نوشتي: «سنتوری شما یک شترگاوپلنگ تمام عیار است، یک موجود کاملا بی هویت و پر تناقض ؛ سنتور می نوازد اما بر دیوار خانه اش به جای عکس موسیقیدانان ایرانی تصویر جیمی هنریکس و سانتانا و کلاپتن به چشم می خورد...» كاملاً باهات موافقم ولي فكر مي‌كنم كه اساساً اين فيلم درباره‌ي شترگاوپلنگ بودن «علي سنتوري» باشه! من فكر مي‌كنم اين دقيقاً همون برداشتيه كه مهرجويي دلش مي‌خواست بيننده‌ي فيلمش از شخصيت علي پيدا كنه.
يكي از دغدغه‌هاي هميشگي مهرجويي آدمها (و جامعه‌ي) سرگردان بين سنت و مدرنيسم بوده: اجاره‌نشينها، سارا، ليلا، حتي هامون...
آدمهايي كه تويِ جامعه‌اي زندگي مي‌كنن كه داره از سنت مي‌كنه و هنوز مدرن نشده. و اين موضوع هويتشون رو تهديد مي‌كنه. نمي‌دونن كي هستن؟ كجا هستن؟ زمين سفتي كه مي‌تونن پا روش بزارن، كجاست؟ چه كار بايد بكنن؟
حالا مهرجويي اومده سراغ يه نسل جلوتر (نسلي كه البته شايد مهرجويي خوب نشناسدشون): نسل من! نسل سرگردون به توان دو! نسلي كه داره در زمانه‌ي پست مدرن زندگي مي‌كنه، زمانه‌اي كه توش پنبه‌ي زمين نيمه‌سفت مدرن هم زده شده. دوره‌اي كه به هيچ چيز مطلقي نمي‌شه آويزون شد.
اگه معتاد مافنگي يا جاهل آسمون‌جل نسل قبل يه چيز ارزشمندي داشت كه واسش «گوله» بخوره - مثلاً رفاقت (گوزنها) يا ناموس (قيصر) يا حداقل يه آرمان احمقانه مثل عرق خوردن تو كافه‌ها و پول ندادن (كندو) – معتاد آسمون‌جل نسل من نه رفيق براش مهمه (كيفيت رفاقت علي سنتوري با تنها رفيقش رو به ياد بياريم) نه ناموس (رابطه‌ي علي با زنش) و نه آرماني داره.
مي‌تونم با مهرجويي موافق باشيم يا نباشيم (من نيستم) ولي به نظر من تصويري رو كه مي‌خواسته ارائه بده، داده (نمونه‌اش همين برداشتهايي كه تو كردي)
به نظر من – كه البته فقط نظر منه - مضمون اصلي فيلم سنتور و موسيقي و ساز و هنر و جامعه‌ي هنرمندان ايران نبود (تو بيشتر از همين جنبه به فيلم نگاه كردي)، بلكه مضمونش مثل خيلي از كاراي ديگه‌ي مهرجويي سنت و مدرنيسم و پست مدرنيسم و جامعه‌ي ايراني در حال از دست دادن هويت بود، موسيقي و سنتور صرفاً بهانه بودن. اين فيلم حتي به نظر من درباره‌ي اعتياد هم نيست، اعتياد هم صرفاً آسونترين راهه براي نشون دادن اضمحلال يه انسان (يه نسل).
به نظر من مهرجويي تو فيلم قبليش – مهمان مامان - آشكارا طرف سنت رو گرفت و تو اين فيلم با اون صحنه‌ي آروم پاياني (كه بر خلاف تمام صحنه‌هاي ديگه‌ي اجراي علي سنتوري در طول فيلم، از هيچ ساز غربي توش استفاده نشده) باز هم انگار داره با سنت همدلي مي‌كنه.
شايد مهرجويي پير شده باشه...
پي نوشت:
1) كاملاً موافقم كه سمبوليسم تصنعي بعضي جاها واقعاً به فيلم ضربه زده، مثل اون صحنه‌ي تزريق توسط پدر يا مجلس مادر كه علي توش داد مي‌زنه كسي قلم نداره. آدم رو ياد فيلمهاي تهمينه ميلاني مي‌اندازه!
2) مهرجويي هميشه محافظه كار انگار اين اواخر يك كم جسارت پيدا كرده. قبول دارم كه غيرسيمايي‌ترين و احمقانه‌ترين روش براي ابراز عقيده در مديوم سينما اينه كه عقايدت رو تبديل به ديالوگ كني و بزاري تو دهن هنرپيشه‌ها، مثل همون صحنه‌اي كه گلشيفته درباره‌ي مجوز ندادن به كاستهاي علي و بدبخت شدنش صحبت مي‌كنه، ولي به هر حال مهرجويي هيچوقت اينطور رك نبوده!
3) سنتوري فيلم خوبي نيست، مي‌تونيم درباره‌ي اختلاف برداشتهامون زياد صحبت كنيم، ولي به نظر من مهمترين عيب اين فيلم اينه كه مهرجويي خيلي خواسته ساده حرف بزنه! شايد تو جامعه‌اي كه مردم قرنهاست ساده‌انديشي رو انتخاب كردن و به همين دليله كه يكي مثل احمدي‌نژاد مي‌تونه توش 17 ميليون رأي بياره، اين به نظر مهرجويي راه مناسبي براي ارتباط با توده‌ي مردم بوده. ولي اين به نظر من نقض غرضه، يه روشنفكر با پايين آوردن خودش در سطح فهم مردم جامعه نمي تونه سطح فهم اونها رو بالاتر بياره. حداكثر تأثير فيلم مهرجويي چند قطره اشك رو صورت خانمهاي سانتيمانتال و چند عدد فحش آبدار به حكومت تو دهن آقا پسرهاي سوسول خواهد بود.

نوشته شده توسط آقای آ در تاریخ هفتم برج حوت سنه ی یکهزار و سیصد و هشتاد و شش هجری شمسی

2008-02-26T16:00:00.000+03:30

می خواستم یه ساعت براش روضه بخونم که مراقب باشه و پرهیز کنه و ازین چرندیات .
حوصله نداشتم .
به جاش فقط بهش گفتم با قلبه هنوز کار داریا خره .
می خواستم بهش بگم ببین سن و سال من و تو ماله تو خاک سرد خوابیدن نیست هنوز . اینو بفهم .
هرکسی هم که تو این سن و سال میره تو اونجا می خوابه به خودش ظلم کرده عین سگ هم الان پشیمونه .
حوصله نداشتم اما از بس خودم حالم خوب نبود اصلن و تب داشتم و دماغم بوی تتراسیکلین می داد و ته حلقم خشک بود و لیز بود و تو دلم همه چی بهم می خورد همش داشت .

2008-02-26T15:40:00.001+03:30

از بعد از عمل صبحا همش حالت تهوع و سرگیجه دارم . بوی چیزی که بهم می خوره دلم می خواد برم یه گوشه تو توالت بشینم و سر سنگینمو بگیرم تو دستامو هی عق بزنم تا عقده هام خالی بشه .
اگه یه فیلم بودم ، الان همه ی تماشاگرا و ببینده های عزیز حدس می زدن که حامله م !

2008-01-31T10:43:00.000+03:30

اینو فرستاده میگه سنگ قبر اینجوری دوس داری ؟
بهش میگم اگه ازین سنگ قبرا تو همین بهشت زهرای خودمون بود می دونی چی می شد؟
میگه نه اصلن نمیزاشتن باشه. میگم حالا فرض کن اجازه ی نصب یه همچین سنگ قبری رو هم دادن و گذاشتیشم . می دونی چی می شد؟ میگه نه ؟ میگم هیچی دزدای محترم گلدون و سنگ مرمر و شمع و هزار تا کوفت دیگه که روزای خلوت تو بهشت زهرا قدم میزدن هرکدوم چندین بار هم به این سنگ قبره تجاوز می کردن ! باور کن !

2008-01-31T10:30:00.000+03:30

تو رو خدا من مردم ، منو طاقباز عینهو میت نزارین تو قبرا . حتمن به پهلوی راستم بزارین . اصلن عین اون اسکلته تو موزه ی ایران باستان که کلاس پنجم بودم رفتم دیدم ، پاهامو جمع کنین تو شیکمم دستامم بزارین روش . اینطوری راحت ترم به خدا.
دهنم سرویس شد تو این یه هفته از بس طاقباز موندم و سرمو گرفتم بالا ...
این چه بلایی بود آخه سرم آوردم ؟

2008-01-27T00:44:00.000+03:30

می خواستم بخوابم . اما رفتم پشت پنجره . درو وا کردم و کلمو تا اونجا که قدم اجازه می داد و جا می شد کردم بیرون ، زیر برفهای تندی که می اومد. جای پاهاتو می خواستم ببینم . همشون رفته بودن زیر برفهای جدید. انگار نه انگار که همین دو ساعته پیش از اینجا رفتی . یه عالمه جای پا هم روی برفها، بغل جای پای من گذاشتی ...

2008-01-19T20:29:00.000+03:30

عاشقم بهت اونقدر تا...

2008-01-14T15:40:00.000+03:30

موضوع چي بود؟
-هيچي ، خيلي ساده .اون بالقوه اونقدر قوي بود و هست كه من‌‌ ِ پرجنب و جوش و پر هيجان رو خنثي كنه.منم مثل يك دوست هميشه تحسين و ستايشش كردم . اينجوريه عشقمون . نمي‌خواستم از روي ترحم و بخشش ِ اون بره‌ي گم شده‌اي كه به گله برمي‌گرده باشه عشقم. اهدافش به شدت معقول و منطقي‌اند. برعكس من كه هدفهام به شدت غيرمعقول و خيالي‌اند. به شدت متعادله. برعكس من كه از اين سرِ ماه تا اون سرِ ماه هر روز تاب مي‌خورم و تو‌يِ سرگيجه‌ي دائمي زندگي مي‌كنم. منو مي‌فهمه و تحسين مي‌كنه و همينطور تمام زيبايي‌هاي چشمگير رو مي‌بينه. به ملاحت‌هاي ادبي بسيار حساسه و هنرهاي خلاق رو ستايش و درك مي‌كنه. به همين سادگي.خيالپردازيهاي نامحدود ِ منو هرگز محدود نمي‌كنه و به مشغله‌هاي ذهنيِ ِ بيمار‌گونه‌ي من هرگز نمي‌خنده يا بي‌تفاوت از كنارشون نمي‌گذره تا منو حرص بده. با نيمه‌ي مرده‌ي يتيمِ من بيشتر از هركس ديگه‌اي آشناست و خب از جنبه‌هاي ديگه‌ هم اون يك جذابيت سليس و يك‌دست و رووني داره كه هر زني در فورانِ سرمستي و شور و شوق دلبسته‌ش مي‌شه.و براي منِ هميشه بي‌تاب اون يك جور سرخوشيِ گريز‌ناپذير و يك عالم اشتياقِ مملو از شادي داره كه باعث مي‌شه بهش لبخند بزنم و وقتي منو ستايش مي‌كنه دوستش داشته باشم. به همين سادگيه زندگيمون. فهميدي؟و يه چيزه مهمتر اينكه من عاشق خنديدنشم .
-اوهوم...فكر مي‌كنم...ولي مي‌تونم حدس بزنم كه چقدر از دستت مي‌خنده!

2008-01-13T15:11:00.001+03:30

مراجعه به روانكاو و روانپزشك يعني بري به مغازه ي نصيحت فروشي و اندازه پولي كه تو دستت داري نصيحت بخري . ! احمقانه ست .

2008-01-13T15:10:00.000+03:30

جلوي چشمام رديفي از كوچه‌هاي بن بسته . هم از سر درموندگي و هم از روي عمد، دستم رو از زندگي خلاق بريدم .دارم بي تفاوت تر از پيش مي شم و فقط نگاه مي كنم كه چطور درها يكي يكي به تلخي به روم بسته شدن !

2008-01-05T00:05:00.000+03:30

زمزمه كرد كاش امشب تمام نشود و او پلكهايش پر از وسوسه و خواب بود و سرخوش از گرمي محيط كه وحشتزده گفت نه ! نمي دانست چرا جمله‌ي حسرت آميز او اينطور ترساندش . فكر كرد تنها چيزي كه باعث مي‌شد امشب‌شان تمام نشود مردن‌شان بود. ترسيد و از منطق بيش از اندازه‌ي از ناكجا سردرآورده‌ي خودش شگفت زده شد...
فردا ولي سپيده دم را دشنام داد و خودش را با حرص فرو كرد به گرماي آغوشي كه تا دقايقي ديگر نبود ...
شب تمام شده بود...

2008-01-03T10:04:00.000+03:30

دكمه‌اي را فشار مي‌دهد و جريان مورمور كننده به تمام پشتم مي‌دود . ناراحتم مي‌كند ، مي‌رود ، مي‌آيد .
عادت مي‌كنم اما
به نور قرمز و تند و داغي كه برويم مي‌تابد
به اين خورشيد كوچك مصنوعي آنقدر نزديك كه دستهايم را مي‌توانم براي در آغوش گرفتنش دراز كنم حتي
پلكهايم سنگين مي‌شود و روياهايم برق گرفته و ناراحت، گيج خورده شروع مي‌شوند در رفت و آمد‌هاي زن كه مي‌آيد و مي‌رود و با آن صداي پاك و بي‌روح و يكنواختش مي‌پرسد شدتش خوب است؟
و من نگران حال روياهايم سر تكان مي‌دهم و ناتوان از انديشيدن فقط به جريان متناوبي كه در شانه‌هاي خسته‌ و دردناكم مي‌دود فكر مي‌كنم . كم ، زياد ، كم ، زياد ...
خانم تعبير پريدن شانه ي راستم چيست ؟
كسي مي‌آيد ؟ خبر خوشي مي‌رسد ؟ انتظار تمام مي‌شود ؟
خانم پلكهايم نارنجي شده‌اند از پرتوهاي سخاوتنمندانه خورشيد كوچك مصنوعي‌تان.
تمام شد ؟ متشكرم
شانه‌ام دردناك است و دستم هنوز ، اما متشكرم . سياهي پشت پلكهايم و روياهايم تا شب نارنجي باقي مي‌مانند ...

2008-01-03T09:46:00.000+03:30

باباهه دختر هشت ساله شو كشته . بعد گفته شنيدم دخترا تو 20 سالگي دچاره فساد اخلاقي ميشن واسه همين حق پدریم حکم می کرد بکشمش تا در آينده دچاره گناه نشه !!!

وكيل وصي يه آدم بودن تا كجا ؟؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟ نفرت انگيزه اين فرهنگ و نفرت انگيزتره اين قانون.
چه پدر وحشتناک و نفرت انگیزی!

2007-12-31T13:01:00.000+03:30

به ترتيب مرگ اكبر رادي ، بي نظير بوتو، آيدين نيكخواه و اون آقا مهربونه تو پنتري كه هر دفعه كلي تحويلمون مي گرفت تو اين چن روزه حسابي ناراحتم كرده ...براي همه‌شون به يه اندازه ...

دي ماه كه خوب و دل انگيز بود پس چرا اينقدر داره سخت مي گذره بهم ؟

2007-12-30T20:44:00.000+03:30

موضوع اينه كه اينا هيچكدوم از نگراني‌هاشون واسه بشريت صادقانه و واقعي نيست . يا حداقل دو سومش ساختگيه و دروغين كه ازطريق اجتماع به وجود اومده، يا از طريق چهار تا كتاب تخيلي يا پنج تا فيلم خيلي خوب كه حتي خيلي خوب بودنش باعث نمي‌شه فيلم بودنش يادت بره !
اين جوجه فلاسفه‌هاي ملال آوركه حتي از مواجهه با خودشونم مي ترسن...

2007-12-30T20:16:00.000+03:30

تو مي‌توني هميشه خيلي راحت روي صندلي كوچيك و راحتت توي اتاق گرم و نرمت، پاي كامپيوتر و ماهواره و اينترنت پر سرعت و حتي مجانيت، زير كتابخونه‌ي بزرگ و پر از كتاب با جلدهاي طلاكوب و مجللت كه خودت شايد هيچ زحمتي هم براي به دست آوردنشون نكشيدي، بشيني و فلسفه‌بافي كني و براي اجتماع و مردم و نسلهاي بشريت نسخه بپيچي ... نسخه هاي ناشي از تخيل و خلاقيت و استعدادي كه از نسل قبليت به ارث بردي...
اين فلاسفه‌ي ملال آور...

من ترجیح می دم اما ده روز فقط به فقط به فیزیوتراپیم رسیدگی کنم !بلکه دستم نو بشه باز

2007-12-30T20:00:00.000+03:30

من هميشه جذب انسانيت بانو بودم ... يه جور انسانيت كه تو تك تك سلولهاي هيكلش تنيده شده و ازش جدا نيست. يه جور انسانيت حيرت انگيز و شگفت آور و توضيح ناپذير.

2007-12-24T22:55:00.000+03:30

هیچی بهتر از یه ایمیل غیر منتظره حال آدمو عوض نمی کنه . حالا اگه توی اون ایمیل غیر منتظره شعره به این خوبی هم باشه که دیگه هیچی. با اجازه ی صاحاب ایمیل اینجا می نویسمش

تو گفتی
آه
رود را مه گرفت
و آزادماهیان بر حباب های آب
بوسه زدند
بوسه زدند

تو گفتی
برف
کلاغ ها، سپیدپوش بر جای ماندند
و بلوط های خوشبخت زندانی
فراموش شدند
فراموش شدند

2007-12-24T22:41:00.000+03:30

زن بودن يعني نبايد و بايد . نبايد با هر كسي كه دلت خواست به هر شكلي دوست داري حرف بزني، نبايد روي زمين باز بخوابي، نبايد تنها سفر كني، نبايد شب ها با خيال راحت توي خيابون قدم بزني، بايد قيم احساسات باشي، بايد چرخه ي اعمال، افكار و احساساتت شديدا به زنانگي محدود بشه. نبايد اميال و هوسهات و نيازهاي روحي و جسمي‌ت از خط قرمزي كه معلوم نيست كي برات كشيده فراتر بره.زن بودن يعني اينكه هميشه در معرض تهمت و دردسري واسه همين مجبوري اجازه بدي برات تصميم بگيرن. چي بپوشي چه جوري بپوشي . كجا بري . چي بخوري . يعني له شدن فرديت زير ديكتاتوري ماشيني و مردانه .
زن بودن اينجا فقط، يعني حساسيت، يعني اعصاب منقبض و بي قرار، حسادت‌‌هاي قانقارياوارانه، دردهاي سخت جسمي روتين ماهانه، كيست تخمدان و عفونت رحم و سونوگرافي، سرطان سينه و ماموگرافي،كم خوني و ضعف شديد و دائمي و ...
زن بودن اينجا يعني مجموعه‌اي از اميال ارضا نشده ...

2007-12-24T22:39:00.000+03:30

نگفته بودم اونها نگاه زهرآگينشون رو چطور به من دوخته بودند وچه اَنگ‌هايي به من چسبوندند. فكرشو بكن مستقيم به من اشاره كردند و نمي‌دوني چطور منو تو حلقه‌ي دارِ نامرئيِ زخم ِ زبون‌هاشون خفه كردند در حاليكه من ساكت اونجا واستادم و سعي كردم دهنم رو بسته نگه دارم و به جاش لبخند بزنم. كش‌دار و كج و كوله زير حمله‌ي تيرهاي زهرآلود نگاههاي مغرضانه وافكار سَمي كه رفته رفته تو حرفاشون رخنه كرده بود.

2007-12-24T22:30:00.000+03:30

بره مي‌دونه كه وقتي به گله برمي‌گرده دست نوازش به سرش مي‌كشند. يك خودآگاهي اسفناك

2007-12-19T23:27:00.000+03:30

باز دوباره اين درد مبهم توي دست راستم همه‌ي زندگيمو فلج كرده. نگرانم, دلواپسم و قدرت تمركزمو از دست دادم. درد مزمن هر از گاهي منو تو آغوش خفقان‌آورش مي‌پيچه و من مي‌ترسم. نمي‌دونم كي گفته درد روح انسان رو متعالي مي‌كنه, اما من دلم مي‌خواد پيداش كنم و بهش بگم روحم بخوره تو سرش با اون تعاليش, من اصلن نمي‌تونم با وجود اين درد جسمي مزمن و به ظاهر بي‌اهميت(حالا حادش هيچي) كه اعصابم رو به بازي مي‌گيره و قدرت فكر و تمركز و انديشه‌مو گرفته حواسمو جمع چيزه ديگه‌اي جز مرگ و ياس و نااميدي بكنم. بدون شك اين همون ميل ابتدايي و قديميه بقاست كه باعث مي‌شه با وجود اينكه آستانه‌ي تحمل دردم بالاست و صِدام هم اونجوري كه لايق درد كشيدنمه در نمياد, اما بي‌اندازه دلسرد و افسرده و غمگين بشم و ناخودآگاه اين درد و رنج ناشي از اون‌رو درون روحم جاري كنم. به اين نتيجه رسيدم كه درد روحي‌رو هرچقدرم بزرگ و عميق باشه خيلي بهتر و ماهرانه‌تر تحمل مي‌كنم تا يك درد كوچيك و بي‌اهميت وعادي ِ جسمي رو.

2007-12-19T23:19:00.000+03:30

هيچوقت تا اين حد از سنت هايي كه بهمون تزريق شدند متنفر نبودم و هيچوقت تا اين حد مراقب نبودم كه يه وقت با ناديده گرفتن اونها، بشكنم. يك لاك دفاعيه تازه در تقابل با قدرتي كه از اراده و حوصله و توان ِ من خارجه و فقط به فقط از سر حسادته كه ملاحظه مي‌كنم و به اونها احترام مي‌زارم. درحاليكه همه‌ي ذوق و شوق و خلاقيت و ابتكار آدم لجن‌مال ميشه. آروم آروم دچار نوعي سرخوردگي شدم. روابط اجتماعيم به كمترين حد ِ ممكن رسيده. ترحم كلمه ايه كه براي احساساتم به‌كار مي‌برم. براي خود ِ سرخورده ام. حتي ديگه اين استدلالِ احمقانه هم به دردم نمي‌خوره كه هميشه بهبودي هست, بازگشتي , نگرش جديدي ...
وقتي فكر مي‌كنم زندگي ما آدمها با تموم شعارها و رفتارها و شعو‌رهامون هرروز سطحي‌تر و دو بعدي‌تر از پيش شده و يواش يواش تبديل مي‌شه به مجموعه‌اي قانونمند و قابدار از ارزشهاي تعريف شده, بيشتر ذوق و شوقم زايل مي‌شه.
مثل وقتي مي‌مونه كه كسي رو پيدا مي‌كني كه بالاخره فكر مي‌كني مي‌توني تموم روحت رو در اون جاري كني, اما كلماتي رو به زبون مياري كه خودت از گفتنشون حيرت مي‌كني.كلماتي زشت و ولنگار و نخ نماتر از اوني كه تونسته باشي اين همه وقت توي انديشه‌ت يا توي حنجره‌ي كوچيكت جاشون داده باشي. و اين آگاهي بيشتر از همه خودت رو آزار مي‌ده ...

2007-12-19T23:17:00.000+03:30

شايد هيچوقت درست و حسابي خوشبخت نبودم, (خوشبخت در معيارهاي خودم), اما تقريبن بيشتر وقتها خوشحال و راضي بودم . اين حس رضايت را حتي در بدترين شرايط زندگي, در بدترين شرايط روحي يا جسمي هم از دست ندادم . حس رضايت عجيب و گاه به جا و گاه بسيار احمقانه و حيرت آور.

2007-12-19T23:14:00.000+03:30

نشسته م به داوري ببينم از بين اين همه زمان از دست رفته و گذشته , من واقعن كدوم يكي ازين زمانها رو از دست دادم ؟ هر چي بيشتر فكر مي كنم بيشتر احساس خفگي مي كنم. انگار تموم سالهاي گذشته روي گلوم افتادن و دارن تموم نايژه هاي تنفسي منو مي جون و قورت مي دن . فكر كردن راجع به بعضي چيزها سخته اما آدم ناگزيره كه بهشون فكر كنه . چه اونها رو دراماتيزه جلوه ش بدي چه بي اهميت , باز هم بهشون فكر مي كني و...

2007-12-17T15:36:00.000+03:30

دلتنگم از آرزوهاي تحقق نيافته ام و خودم را سرزنش مي كنم دائم اين روزها . خدايا يعني همه اش همين بود؟ كه به اين روزها برسم ؟ به اضمحلال ؟ به خودخواهي و نفرت از خود ؟ من كي از اين هراس ذهني خلاص مي شوم پس ؟